10-07-2012 - Geert Oosterloo neemt afscheid van de Tandem

RODEN – Geert Oosterloo en de Tandem. Dat kun je met recht een goed huwelijk noemen. Meer dan veertig jaar diende Geert de school, de laatste jaren als directeur. Als de kinderen straks voor het laatst de deur uit rennen omdat het vakantie is, ruimt Geert zijn bureau leeg. Hij kon nog wel even door, maar stopt nu definitief. ‘Omdat ik er nu nog ongelooflijk veel plezier aan beleef’, zegt hij. Oosterloo maakte een onuitwisbare indruk op De Tandem. Van protocollen wil hij niet teveel weten. Geert deed het vooral vanuit z’n hart. En dat deed hij met verve.

‘Ik zal je een klein voorbeeldje geven. Op school hadden we lange tijd nog een boerengezin. Vader wilde graag dat zijn zoon meeging naar de Landbouwbeurs in Zuidlaren. Natuurlijk heb ik toestemming gegeven, al mag dat volgens de letter der wet niet. Het ventje is gewoon acht jaar lang met zijn vader naar de beurs geweest. Lekker samen met pa op stap, en vader die hoopte dat zijn zoon hem eventueel op wilde volgen. In mijn optiek leert zo’n mannetje daar meer, dan een ochtend op school. Zo zit ik in elkaar. En dan mag elke onderwijsinspecteur bij me op bezoek komen.’

Het is Geert ten voeten uit. Natuurlijk houdt hij zich aan de regels. ‘Kwestie van interpreteren. Regels kun je op een bepaalde manier uitleggen, en dat heb ik altijd gedaan. Wie veel geeft, krijgt veel terug. Zeker van kinderen. Liefde ja, dat woord mag je gerust noemen. Weet je, er worden geen slechte of vervelende kinderen geboren hoor. Ik houd van kinderen. Daarom ook heb ik zoveel plezier. Nog steeds.’

Oosterloo is inmiddels 41 jaar het gezicht van de Tandem, ontstaan uit de fusie tussen de Cornelis Jetzesschool en de Jan Ligthartschool. Eerst als onderwijzer, later als directeur. ‘Het laatste jaar heb ik ook weer lesgegeven aan groep 8. Ik heb daar van genoten. Het is altijd lastig een goed moment te kiezen om te stoppen. Ik denk dat dit het moment is. Het draait allemaal goed, ik heb plezier. Klinkt wat tegenstrijdig, maar ik wil het moment waarop ik met tegenzin naar school ga graag voorkomen. Daarvoor heb ik de afgelopen jaren veel te veel plezier gehad.’

Opvallend, de deur van de directeurskamer staat open. Kinderen lopen zo binnen. Mike – een kleine basketballer- geeft Geert een speels tikje tegen de schenen. Even later vragen kinderen hoe ze met de computer het Euroteken kunnen maken. ‘De deur staat altijd open. Ik ben er voor de kinderen. Ik vind dat dit zo hoort’, zegt Oosterloo, die bepaald niet bang is voor het zwarte gat. ‘Nee man. Ik heb thuis nogal wat achterstallig onderhoud. Daar ga ik straks – in mijn eigen trage tempo- mee een de slag. En de voetbalclub natuurlijk. Ik ben bestuurslid en doe de velden. Ik heb genoeg te doen. Of ik er tegenop zie? Mwah. Weet ik niet. Ik heb nu een beetje het vakantiegevoel. Kijk, ik drink mijn koffie nu vaak snel. Ik denk dat ik er straks wat meer tijd voor neem. Dat zal straks een beetje het verschil zijn.’

De totstandkoming van De Groene Schakel beschouwt Oosterloo toch wel als een van de hoogtepunten. De Groene Schakel is een minionderneming van de school. Kinderen exploiteren een tuin. Ze zaaien en oogsten, stellen tentoon en verkopen. ‘Alle facetten van het onderwijs zitten in de onderneming. Alles. Van rekenen tot schrijven. Bovendien: op deze manier kun je kinderen overtuigen waarom ze moeten leren rekenen en schijven. In groep 8 zit een ventje dat een hekel aan rekenen heeft. Als hij echter aan het rekenen is voor de winkel, dan vindt hij het prachtig. Nee, de Groene Schakel is fantastisch. Echt waar. Ik geniet daar enorm van.’

Wie veertig jaar aan een school staat, maakt ook minder leuke dingen mee. ‘Natuurlijk, de school is een mini wereld. Echtscheidingen, het overlijden van kinderen, alles komt langs. Ook dan handel ik vanuit mijn hart. Kijk, daar staat een boek met protocollen hoe je met bepaalde situaties om moet gaan. Er zit een dikke laag stof op het boek, want ik kijk er niet in. Nooit. Een meisje uit groep 1 die me een keer of vijf per dag groet, ik kan daar enorm van genieten. Weet je trouwens wat ook een groot voordeel van de Groene Schakel is? Het onderlinge respect groeit. Iemand die bijvoorbeeld niet zo goed kan lezen of schrijven, maar juist weer heel goed in de tuin is kan rekenen op meer respect van de andere kinderen. Bovendien  moeten kinderen samenwerken. Je hoort het, over De Groene Schakel raak ik niet uitgesproken.’

Aan leidinggeven heeft Geert geen hekel. ‘Ook niet aan het nemen van impopulaire maatregelen. Wat moet, dat moet. Voor de rest ben ik onderdeel van het team. Iemand die toevallig leidinggevend is. Ik weet niet of ik populair ben, jij zegt het. Het is wel zo dat bij mij altijd heel veel kon. Tot aan een bepaalde grens, en iedereen kende die grens. Zonder dat ik die aan moest geven. Aan het begin van een schooljaar stelde ik de kinderen voor de keuze. Of we gingen een vervelend jaar tegemoet, of we maakten er een gezellig jaar van. Het werd altijd gezellig. Altijd.’

Oosterloo is wars van hiërarchische structuren, van uiterlijk vertoon en gewichtigdoenerij. Geert is Geert. Take it or leave it. ‘Wat ik altijd hoop is dat kinderen op deze school meer leren dan de verplichte kost uit de boekjes. Normen en waarden. Samenwerken, respect voor elkaar hebben. Ik denk dat deze school dat prima doet. Het is niet zo verwonderlijk dat heel veel oud-leerlingen terugkeren als ze stage moeten lopen. Ze komen graag terug, en dat mogen we met elkaar als een groot compliment beschouwen.’

De komende weken neemt Geert afscheid. ‘Nee, niet met een receptie. Ik haat gastenboeken en ga niet achter een tafel staan. Een cadeautafel komt er evenmin, hou op zeg.. Ik doe het liever klein, informeel. Geen toespraken, gewoon gezellig een borreltje drinken. En buiten een sigaretje roken natuurlij. Caballero, zonder filter. Heerlijk. Of ik last van het roken heb? Ik zeg van niet, haha. Misschien ga ik straks wel een cursus stoppen met roken volgen. Wie weet. Ik neem afscheid op een zelf gekozen moment. Mooier kan niet. Al ga ik het zeker missen. En dan vooral de kinderen.’