07-08-2012 - Col Collewijn: blind maar succesvol zakenman

NUIS – Er is niets dat ondernemer Col Collewijn (66 inmiddels) uit zijn evenwicht brengt. Col is al bijna zestig jaar blind, maar daar maalt hij – zo lijkt het- al lang niet meer om. Ondanks zijn beperking stichtte hij een bedrijf, haalde hij diploma’s en werkt hij keihard. Dag in dag uit. Aan stoppen denkt hij nog lang niet. Daarvoor is het allemaal veel te leuk. Alleen als er heel veel lawaai is, raakt ie lichtelijk in paniek, en raakt hij de oriëntatie wat kwijt. Maar verder?

Col was zeven jaar. Zijn zus was jarig en oma kwam op bezoek. Ze kwam met de bus en Col haalde haar, op de fiets. Omdat Col wat harder fietste dan oma liep, keek hij achterom. Waar bleef ze toch? En toen gebeurde het. Col reed – helemaal niet zo hard- met zijn fietsje tegen een stilstaande auto. Aanvankelijk leek de schade mee te vallen, zes weken later was het mis. En goed mis ook. ‘Op een gegeven moment zat ik onder de eettafel, met een zaklantaarn in mijn ogen te schijnen. Toen gingen bij mijn ouders alle alarmbellen rinkelen. Wat bleek? Door de klap was – laat ik het simpel stellen- de verbinding tussen de ogen en de hersenen verdwenen. Ik was blind. Zag helemaal niets meer.’

Col zat niet bij de pakken neer. Pa runde een rijwielzaak en Col ging gewoon verder waarmee hij als piepjong mannetje al begonnen was: pa helpen. ‘Pa was een geweldige man, maar wél duidelijk. Hij liet me prutsen. Jarenlang. Tot ik een keer met de elleboog een kistje omgooide. Pa was toen duidelijk: als ik dit niet kon herstellen, dan kon ik beter stoppen. Natuurlijk lukte het me. Ook zei m’n pa ooit tegen mijn moeder dat ie toch wel teleurgesteld was. Had ie eindelijk een opvolger, gebeurde dit. Ja, dat kwam hard over, maar zo was ie helemaal niet. Ik noem het liever duidelijk. Ik heb me echter nooit uit het veld laten slaan.’

Col heeft een fotografisch geheugen. ‘Als jij iets niet weet, pak je een boekje of zoek je op internet. Ik haal materiaal in fases uit elkaar en zet ze ook in fases weer in elkaar. Weet ik precies hoe het in elkaar zit, iets dat ik vervolgens nooit meer vergeet. Op autogebied kan ik alles, met uitzondering van spuitwerk, lassen en héél lastige technische problemen. Maar voor de rest? Kom maar op hoor.’

Col haalde de diploma’s die hij nodig had. Soms tegen de stroom in, omdat regulier onderwijs hem weigerde. Maar ook daardoor liet Col zich nooit uit het veld slaan. Schoolboeken werden hem voorgelezen, waarna een overhoring volgde. De boeken in braille vulden bijna een compleet woonhuis. In 1969 kocht pa een kraanwagen, toen gebleken was dat een dorpeling die in de sloot was beland, liefst vier uur moest wachten op hulp. Daar moest dus wel handel in zitten. En dat bleek. En vanuit die gedachte is eigenlijk het bergingsbedrijf in Nuis ontstaan.

‘Ik wilde iets voor mezelf beginnen en op een goede dag las mijn vader een advertentie voor. In het noorden van het land kwam iets vrij. In Utrecht blijven had geen zin, want daar waren al teveel bedrijven. Op 2 september 1978 heb ik de boel hier op ‘mijn manier’ bekeken. Het was een chaos. Er was geen licht en je stond tot de enkels in de troep. Ik was en ben echter eigenwijs en ik kocht het. En zie: inmiddels hebben we – want mijn zoon Paul zit ook in het bedrijf- een prachtig bergings- en autodemontagebedrijf. Natuurlijk, als ik had kunnen zien was het allemaal gemakkelijker geweest, maar verder? Ik ben heel tevreden hoor.’

Dat blijkt. Het is op z’n minst bijzonder te zien hoe Col zijn weg op het grote terrein vindt. Alsof hij alles gewoon ziet. ‘Ik weet waar alles ligt. Ik ken dit terrein op mijn duimpje. Bang ben ik nooit. Ja, alleen als er heel veel lawaai is. Dan raak ik mijn oriëntatie wel eens kwijt. Je kunt dat vergelijken met iemand die een boek leest en ineens wordt het licht uitgedaan. Maar gelukkig komt dat niet zo vaak voor.’ Ook bijzonder: Col kan door een auto te voelen, het merk en type bepalen. Datzelfde geldt voor onderdelen. Rijden kan hij – uiteraard- niet. ‘Ik heb wel eens gereden hoor, op het circuit van Assen. Was voor een televisieprogramma. Ach ja, in principe coördineer ik het bedrijf. Ik neem de telefoon op, en dat soort zaken. Het is wat dat betreft echt teamwork. En nogmaals, het loopt allemaal prima. Onze core business is het bergingsbedrijf. Om ook de loze uren te vullen zijn we het demontagebedrijf begonnen. We moeten natuurlijk wel wat te doen hebben. We zijn niet hele dagen op pad om te bergen.’

Col heeft dus ooit kunnen zien. ‘Ik droom ook nog steeds in beelden. In kleur. Vaak zie ik de zon door een kastanjeboom schijnen. Dat soort dingen. Toen ik het ongeluk kreeg, was de medische wetenschap nog niet zo ver. Als ik me nu een keer of 42 laat opereren, dan zou ik wellicht licht en donker kunnen zien. Dat vertelde dokter Worst me onlangs nog. Maar dat is me te mager. Licht en donker, kom op zeg.  Als ik me zó vaak laat opereren, dan moet Worst echt met iets beters komen hoor.’

Bijzonder: ook Col’s eerste vrouw was blind. ‘Dat gaf natuurlijk wel wat toestanden thuis. De kinderen droegen belletjes aan de sokken, anders zouden we zo bovenop ze gaan staan. Maar we hebben ons altijd prima gered. Natuurlijk hebben de kinderen wel eens gebruik gemaakt van de situatie. Zou ik ook doen. Als ik vroeg of ze het bord leeg gegeten hadden, antwoordden ze altijd met ja. Ook in de liefde heb ik me prima gered, haha. Weet je, bepaalde dingen maken het tegenwoordig wel lastiger. Mensen mailen tegenwoordig met kleurtjes en je moet vaak allerlei dingen aanvinken. Dat is lastig natuurlijk. Net als die touchescreens van tegenwoordig. Dat is natuurlijk niks voor mij.’

Col heeft de pensioengerechtigde leeftijd ondertussen al bereikt. Hij gaat echter gewoon door met zijn grote passie: zijn werk. ‘Of Paul moet al zat van me zijn. Het liefst werk ik door en sterf ik in het harnas. Dat meen ik echt. Dit is mijn lust en mijn leven. Ik ben er niet de man voor om mezelf op de borst te kloppen. Daar houd ik niet zo van. Maar ik ben inderdaad best trots op het bedrijf, ja. Het heeft wat moeite gekost allemaal, maar we hebben toch maar mooi wat neergezet hier.’