17-02-2009 - Ik mis je zo

In de nieuwe rubriek Ik mis je zo praten nabestaanden over een overleden dierbare. Deze week Alie Nijdam uit Roden, die praat over haar overleden schoonmoeder Mina Bolt.

Mina Bolt overleed op 24 augustus 2006 in Groningen. In die plaats woonde ze ook heel haar leven. Alie Nijdam leerde haar kennen toen ze haar huidige man, Bert, ontmoette. In de loop der haren ontstond een haat-liefde verhouding. Als Alie zei dat iets groen was, was Mina er toch stellig van overtuigd dat het blauw was. Mijn schoonmoeder kwam vaak wat nukkig, negatief over. Ze had echter een hart van goud, al liet ze dat niet al te vaak blijken. We hebben wel eens ongelooflijke ruzie gehad. Ongelooflijk op elkaar gemopperd. Uiteraard legden we het ook altijd weer bij. Mina was een groot FC Groningen supporter. Logisch, ze woonde jarenlang op steenworp afstand van het Oosterpark stadion, aan de Oliemuldersweg. Op een gegeven moment moest ze verhuizen. Ze kreeg problemen met de longen en kon de trap niet meer op komen. Ze verkaste toen naar de Ebbingepoort, vertelt Alie, die veel administratieve taken voor haar schoonmoeder deed. Op 24 augustus 2006 rinkelde de telefoon. Alie nam op. Het was De Ebbingepoort. Bert kreeg vervolgens te horen dat zijn moeder was overleden. Ze zat op een stoel. Het kopje thee nog in de hand. Alie en Bert reden er meteen naar haar toe. Alie merkte direct dat er iemand aan het koffertje met papieren had gezeten. Zij deed immers altijd de administratie. Het bleek achteraf Mina zelf geweest te zijn. Ze had haar verzekeringspapieren bovenop de koffer gelegd. Alsof ze iets aan voelde komen. Op de vensterbank lag een cd van Rooie Rinus en Pe Daalemmer. Omgekeerd, met duidelijk leesbaar de tekst t beste naar boven. Bijzonder: omdat de cd-speler van Mina niet aangesloten was. Ze heeft iets gevoeld. Wist waarschijnlijk wat er ging gebeuren, vertelt Alie. In de portemonnee van Mina vond Alie een briefje met de tekst: Je weet pas wat je hebt, als het er niet meer is. Een dag voor haar overlijden had ik mam nog aan de lijn. Ze was nog met haar rollator naar de Ebbingestraat geweest. Toen was er dus niets aan de hand. Op dinsdag 29 augustus 2006, om 11.45 uur, werd Mina gecremeerd. Er waren niet veel mensen. Veel van haar familie en vrienden waren al overleden. De dienst was half in het Nederland, half in het dialect. Mijn schoonmoeder praatte altijd plat. We hebben een lied gedraaid van Marco Borsato. En hoewel er niet heel veel mensen waren, was het een heel bijzondere dienst. Waardig. De as van mijn schoonmoeder is op zee verstrooid, net zoals dat gebeurde met de as van haar overleden vriend, vertelt Alie. Alie denkt nog vaak aan haar schoonmoeder. Vooral als ze toevallig langs De Ebbingepoort rijdt. Dan bekruipt me altijd een vervelend gevoel. Dan zie ik allemaal mensen buiten staan en dan denk ik vaak daar had Mina ook gewoon nog tussen moeten staan. Mijn kinderen hadden ook best een goede band met haar. Ze gingen best graag naar haar toe. Wat ik heel jammer vind is dat ze Tygo, de zoon van mijn dochter Monique, nooit heeft gezien. Gelukkig heeft ze Julia, Monique’s dochter, nog wél gekend. Hoewel ik dus een haat-liefde verhouding met haar had, mis ik haar wel. Vooral in het begin was het moeilijk. Als de telefoon ging, hoopte ik altijd dat zij het zou zijn. Ik heb hier thuis een spiegel van haar hangen. Die is me erg dierbaar. Bovendien heb ik een ketting en een ring van haar. Ik draag mijn schoonmoeder in mijn hart. En ik blijf erbij dat ze haar afscheid voelde naderen. Dat kan bijna niet anders. Hoe zijn het briefje, de cd van Pé en Rinus en het feit dat ze haar verzekeringspapieren al had opgezocht anders te verklaren? Mina was overigens ook fan van De Zangeres zonder Naam. Als we bij haar waren vroeg ze altijd of ze eem ’n plaotje op moest zetten. Prachtig. Mijn schoonmoeder was een heel bijzondere vrouw.

Wilt u ook praten over iemand die u is ontvallen? Bel of mail de Krant: 050-4065040 of dekrant@media-totaal.nl.