18-11-2008 - Bart de Vries

In de nieuwe rubriek Ik mis je zo praten nabestaanden over een overleden dierbare. Vandaag deel 1, waarin Renze en Grietje de Vries praten over hun zoon Bart, die in 2003 plotseling overleed.

28 augustus 2003. Die dag vergeten Renze en Grietje de Vries nooit. Op die dag overleed namelijk hun zoon Bart, op 42-jarige leeftijd. Doodsoorzaak bleek een gescheurde aorta. Bart was simpelweg niet te redden. Drie dagen eerder werd Bart wat ziek, vertelt Grietje. De situatie verergerde, want later op de dag ging hij met de ambulance naar het ziekenhuis. Op de brancard was hij nog goed aanspreekbaar. Tegen zijn dochter Yvonne zei hij ook nog iets. Hij lachte zelfs. Ook in het ziekenhuis was hij aanvankelijk nog goed aanspreekbaar. Renze: Tegen mij zei hij dat hij als hij weer beter was, minder wilde gaan werken. Dat zien we later wel, zei ik. Een dag later was ie niet meer aanspreekbaar. De kamer waarin hij lag stond vol met apparatuur. Peter Hut, een arts die ik kende van FC Groningen, week niet van onze zijde. Hij was al snel heel eerlijk tegen me en liet me weten dat het een verloren strijd was. Hut kreeg gelijk. Bart de Vries, tot dan zo gezond als een vis, overleed op 28 augustus 2003. Aanvankelijk kunnen Grietje en Renze goed met het verdriet overweg. Grietje: Ik dacht aanvankelijk dat ik het wel zou redden. Ik was niet alle dagen in tranen en dacht dat Bart wel terug zou komen. Raar natuurlijk, maar die gedachte had ik eerst wel. Later kwam de echte klap pas. De crematie vond plaats in Groningen. Het was vreselijk druk. Ik kan me er weinig meer van herinneren, zegt Renze. Wat ons nog wel helder voor de geest staat is het feit dat zijn zoon Renze aan het einde van de uitvaart het woord nam en de menigte toesprak. Dat was echt een kippenvelmoment. Hij en Bart waren ook twee handen op een buik. Het waren vrienden, niet eens zozeer vader en zoon. Ik had zelf ook willen spreken, maar kleine Renze maaide me alle gras voor de voeten weg. We hebben tot aan de dag van vandaag ontzettend veel waardering voor het feit dat hij destijds gesproken heeft. Echt ontzettend knap. Arend de Reus, de beste vriend van Bart, sprak ook tijdens de uitvaart.

In de knusse huiskamer van Renze en Grietje hangt een tegeltje met de alleszeggende tekst van het concert des levens, ontvangt niemand een program. En zo is het maar net. Bart had veel van zijn vader. Bart was vooral door de slagerij heel bekend. Hij was een uitstekende verkoper en hij had een uitstekende babbel, zegt Renze. Grietje weet nog dat Bart vrijwel elke avond even belde. Ik zei dan dat ik zo naar bed ging, waarop Bart steevast zei dat mag wel. Dat soort dingen blijven ons altijd bij. In de kamer hangen fotos van Bart en zijn kinderen. Grietje en Renze kijken er vaak naar. Bart lacht op vrijwel elke foto. Bart lachte ook altijd, zegt Renze.

Bart de Vries – hij runde een slagerij in Roden- was een graag geziene gast in Roden. Hij heeft kort geleefd, maar wel echt geleefd. Bart had altijd lol, zat vol grappen en grollen en had overal een oplossing voor. Als mensen in de put zaten, praatte Bart ze er zo weer uit. Bart was een heel lieve jongen. Hij kon met iedereen overweg, stelde mensen op hun gemak en was altijd voor een lolletje in. We kunnen zoveel anekdotes over hem vertellen. Die keer bijvoorbeeld dat hij gewoon in de auto reed tijdens een autoloze zondag, toen een koe moest kalven. Bart kreeg zelfs de politieagenten zover dat ze uiteindelijk meehielpen. Of die keer dat hij samen met zijn vader een Oost-Duits echtpaar bevrijdde. Onvergetelijk. Hij reed met een Mercedes zo een weiland in en kwam zo de grens over. Dat dat allemaal goed is afgelopen is nog steeds een wonder.

Renze en Grietje denken nog elke dag aan hun overleden zoon. Het laat je nooit meer los. Bart is overleden, wij hebben levenslang. Toch zijn we dankbaar dat we hem 42 jaar bij ons hebben mogen hebben. Zijn kinderen mochten maar veel korter bij hem zijn. We missen Bart nog elke dag. In ons hart is hij bij ons, en dat zal altijd zo blijven. Bart’s zoon Renze heeft veel van zijn vader. Hij zit nu ook in de vleesindustrie en doet dat geweldig. Hij lijkt in veel opzichten op zijn vader. Laatst zat hij hier bij ons op de bank. Toen ik keek leek het alsof zijn vader er zat. Ook vrienden van Bart komen nog regelmatig langs. Bart is nog steeds bij ons, zeggen ze vaak. En zo voelen wij dat eigenlijk ook. Bart was een geweldige vent. Hij is veel te kort in ons midden geweest. In ons hart leeft hij echter voort. Absoluut.

Wilt u ook praten over een overleden dierbare? Stuur een mail naar dekrant@media-totaal.nl, of bel 050-4065040.