17-03-2009 - Ik sport weer

RODEN – L’histoire se repete. Ik ben weer gaan sporten. Niet vrijblijvend, want dat werkt niet bij mij. Ik ben immers meester in het verzinnen van smoezen om vooral niet te gaan. Gemiddeld gaat het een week of twee goed. Nu is alles anders. In Arjan Dam heb ik een Personal Trainer. Het ultieme redmiddel van iemand die de conditie van de gemiddelde wijkagent heeft en gek is op lekker (en vet) eten en ook nog niet al te veel beweegt.

Ooit van ginnen gehoord. Ik ook niet, tot ik personal trainer Arjan Dam hoorde praten over lekker ginnen. Het is zoiets als jezelf omhoog trekken, maar dan net even anders. Ik heb dus de afgelopen twee weken gebruik gemaakt van deze machine. Geen pretje. Maar voor de rest gaat het eigenlijk prima. Arjan voert de intensiteit wel op, dus van even lekker rustig sporten is geen sprake. De spierpijn wordt minder, ik herstel dus sneller. Dat gaat dus de goede kant op. Ik zie er ook al niet meer tegenop om de crosstrainer te beklimmen en de loopband, ach, das een eitje. Over eitje gesproken. Probleem is nog wel de voeding. Ik bedoel, Arjan kan met me aan de slag gaan tot ie zelf een ons weegt, als ik mijn eetpatroon niet aanpas helpt het wat betreft het gewicht allemaal niets. Vooral het ochtend eten is iets dat ik me snel aan zal moeten wennen. Ik eet nu niets, en dat moet eigenlijk wel. De verbranding moet immers op gang komen. Neem wat yoghurt en een gekookt ei, gaf Arjan me als tip. Dit omdat het smeren van brood me niet te best afgaat s morgens, en het eten van brood al helemaal geen favoriete bezigheid van me is, zo vroeg in de ochtend. Yoghurt dus. Met een banaantje er door, gooide Arjan er nog een schepje bovenop. Afgezien dan van de kilo’s, gaat het met de fitheid al veel beter. Normaliter kostte het beklimmen van de trap naar kantoor me al lucht. Ik moest eerst even zitten om bij te komen. Nu is dat anders. Om te zeggen dat ik de trap opren is wat overdreven, het gaat allemaal wél veel makkelijker. Bovendien merk ik dat ik nog steeds over buikspieren beschik. Ze waren goed verstopt, maar ze zijn er. Nog steeds. En twee keer in de week worden ze onder handen genomen. Ik verleg duidelijk mijn grenzen. Dankzij personal trainer Arjan. Zonder hem zou ik nooit tot de pijngrens gaan, gemakkelijk als ik ben. Met hem erbij heb ik geen keus. Ach, en voor het overige is het best gezellig in het Fitnesscentrum Roden. Zo zie ik er mijn buurvrouw tenminste nog eens. Zij gaat als een razende tekeer op de crosstrainer. 41 minuten lang. Mijn twaalf minuten steken daar nog wat schril bij af. Maar ooit, ooit komt de dag dat ik een uur naast haar sta op de crosstrainer. Kortom: het gaat goed. Tips over het eten krijg ik graag. Ander probleempje is mijn houding. Kniebuigingen houden in dat je je kont achteruit dient te gooien. Nooit gedaan, en probeer het dan maar eens. Ik werk er aan. Met Arjan. Mijn steun en toeverlaat.
vincentmuskee@media-totaal.nl