25-10-2011 - Wie met zijn hart, hoofd en handen werkt is een artiest

“Ik vraag me af, of je hier wat van kunt brouwen. We zijn nogal van de hak op de tak bezig geweest,”zegt Marije Brink (25) als de verslaggever na een uur praten in haar ouderlijk huis aan de Zevenhuisterweg in Nieuw-Roden afscheid neemt. Tja, denkt die zelf ook: Zóveel élan, creativiteit en plannen – deels weliswaar nog niet vastomlijnd, maar tóch – in de 4500 lettertekens die deze rubriek bevat een beetje leesbaar overbrengen, pfoe, ga er maar aan staan. Maar terwijl hij zijn auto start, komt hem opeens de semi-calligrafische tekst op het door haar – ‘al jaren geleden hoor’- vervaardigde schilderij waarmee de fotograaf haar als illustratie bij dit artikel op de foto heeft gezet, voor de geest. Uit het Engels vertaald luidt die kort en bondig: ‘Wie met zijn hart, hoofd en handen werkt is een artiest’. Inderdaad, dat is het credo van Marije Brink ten voeten uit. De kop boven dit verhaal hebben we dus al.

Marije werd in Muntendam geboren; ze verhuisde op haar tweede met haar ouders naar de boerderij van haar opa en oma in Nieuw-Roden, waar op de Meester de Vriesschool haar tekenvaardigheden al opvielen. Aan de keukentafel vertelt ze: “Toen al was ik als schoolmeisje altijd aan het tekenen en schilderen, eigenlijk stond het voor mij al min of meer vast dat ik de artistieke kant op wilde. Of ik uit een creatieve familie kom?”, proeft ze de daarop volgende vraag. “Mwâh. Een achternicht van me schildert ook, heel mooi zelfs. Loop maar even mee, hier in de gang hangt een aantal van haar schilderijen. Mijn ouders hebben her en der in dit huis ook werk van mij opgehangen. Ik schilder momenteel vooral abstract met gebruikmaking van allerlei materialen die ik ‘onderweg’ tegenkom. Ik werk nogal impulsief, heb als ik voor een blanco doek ga zitten vaak nog geen idee over hoe of wat. Ik ga aan het werk en dan zie ik wel waar het op uitkomt. Ik heb één broer, die is ook creatief maar vooral ambachtelijk, met hout. Weet je – verandert ze plotsklaps van onderwerp – wat ik leuk zou vinden? Dat deze boerderij familiebezit blijft, dat ik hier later, als mijn ouders hier weg trekken, kan wonen. En er misschien wel een galerie kan inrichten; de ruimte daarvoor ís er. Ik woon hier formeel nog steeds maar bivakkeer momenteel bij mijn vriend die in Leek een klussenbedrijf heeft opgezet. Hij is ook creatief en erg handig. We hebben plannen om dat verder met cateringverhuur uit te breiden. Wil ik graag en hij ook. Ik heb (lacht ze) ook een behoorlijke horeca ervaring, run nu zelfs zelfstandig het horeca-gedeelte van de Verhalenboot in Zwolle. Wie geïnteresseerd is moet vooral eens de site www.deverhalenboot.nl aanklikken. Zo’n verteltheater zou denk ik ook in deze regio best aan kunnen slaan. Verhalen vertellen, er naar luisteren ook, is zó fascinerend. Nee, aan zelf schrijven ben ik nog niet toegekomen, daar mis ik nog de structuur en de rust voor. Maar wie weet.” (Lacht ze opnieuw).

Na de mavo in Roden studeerde Marije aan de hotelvakschool in Groningen– ‘het mensen prettig naar de zin maken vind ik een uitdaging’- en ze werkte parttime in de bediening bij De Pompstee in Roden. Tóch bleef vooral de creatieve sector haar trekken. Ze volgde een beeldende kunstopleiding bij het Cibap in Zwolle dat zichzelf annonceert als ‘Vakschool voor verbeelding’ waardoor ze in haar vrije tijd bij de al eerder genoemde Verhalenboot kwam te werken. Na die studie ging ze allerlei praktijkervaring opdoen: In de presentatie, reclame en vormgeving, communicatie, als ontwerper van meubels, als standbouwer, ze zette een eigen cateringbedrijf op, thuis volgde ze diverse computercurssusen, ze fotografeert. Ze is, kortom, graag bezig. Vooral met haar handen. En, geen onbelangrijk detail, ze leerde twee jaar geleden haar vriend kennen. Bij scouting Mensinge, waar ze al jaren actief is en nu vooral 15 tot en met 18-jarigen begeleidt. “Heerlijk vind ik dat. Anderen helpen, zelfwerkzaamheid, creatief bezig zijn en met weinig middelen iets bereiken, het is mijn levensstijl geworden. Mijn vriend hanteert die uitgangspunten ook. Ik kende hem eerst enkel van gezicht, totdat we – voor het regelen van een gezamenlijke scoutingklus – via de telefoon écht met elkaar in contact kwamen. Het klikte meteen. Ook hij wil, net als ik, veel zaken combineren.”

En de toekomst?, vragen we tot besluit. “Dat zie ik wel, ik plan nog niks. Maar wie suggesties heeft, mag me bellen. Graag zelfs: 06-46326137.”