22-11-2011 - Misschien was de toneelschool ook wel wat voor mij geweest

TOLBERT - Als klein jongetje wilde hij beslist niet op de voorgrond treden. Vertelt Peter Kooi (65) als we hem vragen of hij, als huidig regisseur van de Speelgroep Leek én van Het Sprookje – dat binnenkort weer in negen (!) elkaar snel opvolgende voorstellingen in De Postwagen in Tolbert voor een paar duizend basisscholieren in het Westerkwartier zal worden opgevoerd – altíjd al creatieve pretenties had. “Mijn eerste toneeloptreden, in een musical bij mijn afscheid als leerling van wat toen nog de lagere school heette, deed ik als bleu jongetje in een prachtig hondenpak – ik speelde een Dalmatiër – zodat ik zelf onzichtbaar bleef.” Het werd voor hem dan ook geen professionele carrière in het theater, maar hij werd zoals hij dat zelf noemt een ‘ouderwetse schoolmeester’. “Omdat ik het heerlijk vond en vind om álle kinderen álle basisvakken bij te brengen,” klinkt het uit volle overtuiging.

Schoolmeester worden wilde in Groningen geboren Peter, die later naar Deventer verhuisde waar hij de kweekschool doorliep en vervolgens weer naar ‘Stad’ terug verhuisde, écht graag. “Dat werd vooral gestimuleerd door twee ooms van mij, die ook in het onderwijs zaten en nauw betrokken waren bij het Vakantiekinderfeest in Groningen,” vertelt Kooi in zijn woonkamer aan de Hofsteden in Tolbert. Als jonggehuwden konden hij en zijn vrouw Ria een huis in de Leekster Iwe Hutstraat krijgen toen hij in 1973 als onderwijzer bij wat toen De Vierde Openbare School heette, een baan kon krijgen. Later stapte hij over naar de obs De Beelen in Tolbert, waar hij twee jaar geleden vervroegd uittrad. “Niet dat het onderwijs me tegenstond, maar de afvloeiregeling was gunstig. En alle administratieve rompslomp waarmee je in het onderwijs van nu te maken hebt, maakten het er voor een ‘pure’ onderwijzer als ik ook niet leuker op….”

Op De Beelen zette een allang niet meer bleue Peter Kooi in 1978 zijn eerste schreden op het podium. “De rolbezetting in Het Sprookje, dat al meer dan een halve eeuw jaarlijks in december voor de basisscholieren wordt opgevoerd, bestond toen nog uitsluitend uit onderwijskrachten. Mijn collega’s haalden me over om ook mee te doen. En eerlijk gezegd kreeg ik meteen de smaak te pakken.” In de daarop volgende jaren ontplooide Kooi zich niet alleen als acteur, maar ook als regisseur en de laatste jaren zelfs als schrijver van toneelstukken. Daarnaast bemoeit hij zich nu intensief met het decor en andere zaken. Het dit jaar op te voeren sprookje ‘Het Woeste Weerwief’ is eveneens van zijn hand.

Toen in 1978 door een groep enthousiaste toneelspelers, die het jammer vonden dat er op het openluchtpodium van Landgoed Nienoord zo weinig gebeurde, de Speelgroep Leek werd opgericht, werd Peter Kooi ook gevraagd. Eerst als speler en later als regisseur. “Onze eerste voorstelling was ‘Bloed en Liefde’ van Godfried Bomans. Dat werd zo’n succes dat we sindsdien elk jaar een serie voorstellingen, speciaal voor het openluchtpodium gemaakt, spelen. Aanvankelijk in juni, maar nu in september. Dan zijn de vakanties voorbij. En is het ook eerder donker, heb je meer mogelijkheden om van de voorstelling iets bijzonders te maken. Want voor een openlucht-spel zijn entourage én weersomstandigheden heel belangrijk.”

Afgelopen september speelde de Speelgroep het stuk De Storm van Shakespeare. “Maar wél aangepast aan ónze mogelijkheden,”vertelt Kooi die hier inmiddels ook al jaren regisseur is. “De recensies waren onverdeeld gunstig en zoiets stimuleert ons. We gaan altijd vanaf januari bezig met een nieuw stuk. Elke dinsdagavond repeteren we in De Beelen En vier zaterdagen vóór onze openluchtpremière doen we dat ter plekke, op Nienoord.Voor komend jaar staat, vanwege het 100-jarig bestaan van de Vereniging van Openluchttheaters, het door hen aanbevolen stuk ‘Alice in Wonderland’ op ons programma, maar ik heb zélf ook al stukken geschreven, geënt op ons spelerspotentieel. Een uitdaging is dat, zoals ook het ontwerpen van decors nu een nieuwe uitdaging voor me is.”

Peter Kooi is een echte selfmade-acteur en regisseur die in amateurkringen alom waardering geniet. Op de slotvraag of hij nu vindt dat hij (nog) beter naar de toneelschool dan naar de Pabo had kunnen gaan, zegt hij toch wat aarzelend: “Misschien.” Maar zijn vrouw Ria die als kledingontwerpster nauw bij Peter’s producties is betrokken, lacht hem begripvol toe.….