31-01-2012 - Het credo van beeldend kunstenaar Magda Balvers uit Peize

PEIZE - Beeldend kunstenaar Magda Balvers (1944) is geboren en opgegroeid in Ter Aar, een watergebied met een heel andere natuur dan Peize, waar ze sedert 1974 met echtgenoot aan de Esweg haar domicilie heeft. “Heerlijk wonen is het hier,”beaamt ze uit de grond van haar hart. “Fijne rustige omgeving, veel natuur en niet te vergelijken met de hektiek in het westen. Nee, terug naar onze geboortegrond gaan we zeker niet. Onze zoon is acteur met als standplaats de stad Groningen; hij studeert nu in Brussel. En dochter is psycholoog in Amsterdam. We komen er graag, maar zijn altijd blij weer terug te zijn op onze Peizer stek.”

Balvers’opleiding in de creatieve sector kwam verlaat op gang. “Mijn ouders hadden een drukke winkel waarbij beiden voluit waren betrokken, hoewel wij – vijf kinderen – daar niet onder hebben geleden. Maar echt ‘cultureel bezig’ waren we thuis niet. Als kind tekende ik  graag, wat vooral werd gestimuleerd door de meester in de vijfde klas. Toch stond het  na de middelbare school vast, dat ik mijn ‘brood’ in de boekhoudkundige sector zou gaan verdienen. Want kunst, tsja, dat was armoede lijden. Ik had er toen echter al wel aan gesnoven. Niet thuis, maar bij mijn tante in Aalsmeer waar ik gedurende mijn middelbare schooltijd bivakkeerde omdat de afstand van daar naar school veel korter was. Tante leerde me creatief te zijn met bloemenboeketten, ze zong en stimuleerde mij ook. Ik kwam op een zangkoor en heb zelfs zangles gehad. Ik leerde bij haar thuis ook pianospelen. Maar nee – wijst ze naar de glanzend zwarte piano die in haar huiskamer staat; red. – dat doe ik nu niet meer. De piano is het domein van mijn echtgenoot; hij speelt met name graag – en goed – Bach. Dat is zíjn manier om zich te ontspannen.”

Het werd na haar studie geen administratieve sector waar Magda ging werken. “In mijn adolescentie periode verdiepte ik me meer en meer in de zin van het leven. Ik wilde mensen helpen, ging in de verpleging. Daarna was ik in de kinder- en jeugdopvang werkzaam. Daar leerde ik mijn man kennen. En via via zijn we, omdat mijn man bij Wolters Noordhoff kwam  werken, in Peize beland. Ik had,”vervolgt ze, “daarvóór al eens met mijn zus een cursus schilderen en tekenen gevolgd. En aansluitend dáárop zelfs een docentencursus waarbij ik mijn onderwijsacte haalde. In de stad Groningen volgde ik bij de School voor Handenarbeid, heet nu Kunstencentrum, cursussen handenarbeid die uitmondden in de bevoegdheid om als vakleerkracht op basisscholen les te geven. Heb ik gedaan, totdat burgemeester Wallage het in het kader van de onderwijsvernieuwing vakleerkrachten af ging schaffen. Daardoor ging mijn baan in de stad verloren. In Zuidlaren, Haule en Appelscha en als invalkracht op de basisschool in Peize heb ik toen nog lessen gegeven. In 1984 ging ik daarnaast studeren aan de Academie voor Beeldende Kunsten Minerva in de stad. Ik studeerde af in ‘ruimtelijk werk’, een discipline die mijn interesse, overgaand in liefde, steeds meer trok. In de oude melkfabriek in Peize had ik, met meer kunstenaars, een atelier. Ik werd lid van Verkuno, de vereniging van professionele kunstenaars in Noordenveld, deed mee aan tentoonstellingen in met name het Koetshuis in Roden en was ook deelnemer aan Open Atelier Routes. Na sluiting van de melkfabriek betrok ik samen met collega-kunstenaar Dineke de Lange een atelier in een boerenschuur aan de Groningerweg. Daar werk ik nog steeds. Tot voor kort vooral aan beelden en installaties, waarvan ik de uiteindelijke vorm mede bepaal door de ruimte waarin ze (komen te) staan. Ik maak veel gebruik van ijzer en beton en allerlei afgedankte materialen als autobinnenbanden, glasruiten en dakpannen. Ik ben altijd alert om dit ‘afval’ onderweg tegen te komen. Ik voeg de verschillende delen en materialen samen zoals ze zijn. Alle eigenschappen probeer ik tot hun recht te laten komen. De constructies zijn eenvoudig en de vormen geometrisch of daarvan afgeleid. Ze komen vaak ook voort uit functionele eisen van hangen, liggen of staan.”

Artrose heeft er toe geleid dat Magda Balvers zich de laatste tijd steeds meer op het werken met vilt oriënteert. “Dat materiaal is lekker licht te hanteren terwijl ik toch mijn creativiteit volop kan benutten want ik zit nog vol met plannen. Mijn creativiteit de vrije hand geven is voor mij een primaire levensbehoefte.”