21-02-2012 - Amateur-kunstschilder Diny Heinzler exposeert in De Brinkhof

NORG - “Bent u al 84, niet te geloven zo vitaal,”zegt de verslaggever bewonderend. Het antwoord is kenmerkend voor Diny Heinzler, die momenteel met liefst veertig schilderijen in De Brinkhof in Norg exposeert. “Sorry, ik ben nog maar 82,” zegt ze vriendelijk doch kordaat. “En zullen we mekaar tutoyeren, dat ge-u maakt me zo oud.” Waarna ze zich tot de fotograaf wendt, die haar vraagt om met haar ‘meest geliefde’ schilderij te exposeren. “Tsja, elk schilderij eigenlijk is me lief,” krijgt hij als antwoord. “Weet je wat, ik pak er twee. Een reproductie van een door Rembrandt geschilderd meisje. Nee, niet Saskia, maar vraag me niet hoe of wat. Ik zag het schilderij destijds in het Rijksmuseum in Amsterdam – mijn geboorteplaats – hangen. En kijk, dat tweede schilderij is een door mij geschilderde kopie van de historische Brand in de Jongejans. Van wie? Weet ik niet, maar ’t is van een schilder uit de zeventiende eeuw. Deze doeken in olieverf hebben me van jongs af aan gefascineerd. Toen ik halverwege de jaren tachtig serieus met schilderen ben begonnen, leek het me leuk ook deze twee vanuit mijn herinnering – en laat ik eerlijk zijn: ook met mijn eigen interpretatie – op het doek te penselen.”

 “Met alle schilderijen die hier hangen heb ik wel wat. Vooral met de natuur, landschappen en zeezichten. Luchten vooral fascineren me. Ik schilder ook wel stillevens. Zelfs portretschilderen heb ik gedaan. Moeilijk, maar wél weer een uitdaging. Ik verf tegenwoordig veel in acryl, maar heb ook in olieverf en aquarel geschilderd. Dat hangt af van wát en hoe ik wil schilderen. Van mijn stemming ook. Ik schilder op doek of paneel, thuis vanaf mijn stoel voor de tafel of van achter mijn ezel. Dit is niet mijn eerste expositie in De Brinkhof, hoor. Moet je nog meer weten of lopen we eerst alle veertig schilderijen die hier hangen even bij langs?  Het zijn vaak impressies van mijn fiets- en autotochten in de regio. Ik sla taferelen in mijn gedachten op en werk ze dan thuis verder uit. Vaak met toevoeging van mijn eigen fantasie. Elk onderwerp heeft wel mijn interesse, alleen bloemen schilder ik niet zo graag, die zijn me te statisch. En ook abstract ligt me niet zo, hoewel ik een paar schilderijen heb gemaakt die ik qua kleurencompositie wel leuk vind. Of ik schilders als voorbeeld heb? Welnee, ik vind veel mooi, heb me het schilderen helemaal zelf aangeleerd, niks lessen op schilderclubs of zo. Nou ja, tegenwoordig schilder ik met nog vier amateurs – twee uit Roden en twee uit Norg waaronder oud-wethouder Rein Talens – regelmatig in een zaaltje van De Brinkhof. Niet zo zeer om van elkaar te leren, maar samen schilderen schept als je daar ook nog eens met elkaar over kunt kletsen, toch een band. Ik hou van praten maar niet over onnozelheden. Man, ik wil níet stil blijven staan, niet als een plant leven. Ik fiets graag en veel, rij ook nog auto. Zullen we nu met een kopje koffie erbij nog even een babbel maken, hoewel ik denk, dat je zo al wel genoeg weet.”

Ook bij dat kopje koffie heeft Diny Heinzler veel te vertellen, hoewel ze vaak zegt, dat het er allemaal niet toe doet, dat ze gewoon altijd op zoek is om iets creatief-nuttigs te doen. “Want ik wil niet het idee krijgen dat ik stil sta.” De gezinnen van haar drie kinderen – een zoon is bij een ongeluk overleden - wonen bij haar in de buurt, daar heeft ze aanspraak en aanloop van. Ze is al jaren gescheiden, haar man was zeeman. Na haar trouwen vertrok ze naar Sneek en in 1982 ging ze in Norg wonen. Toen is ze serieus met schilderen begonnen. “Als kind tekende ik plaatjes van Anton Pieck na, die fascineerden me. Mijn vader was huisschilder in Amsterdam maar hij neigde naar het artistieke, dus ik zal dit wel van hem hebben geërfd,”vertelt ze. “Ik ga zitten en ik schilder.”

Daarnaast is Diny Heinzler actief in de plaatselijke mandolineclub De Minstreels. “We repeteren een keer in de twee weken; ik speel mandoline en mandola en we treden regelmatig op. Weet je wat ik jammer vind? Dat het operettekoor Burlesque uit Leek ter ziele is. Daar heb ik fijn bij gezongen. Als kind deed ik aan atletiek, bij de club van Fanny Blankers-Koen. Ik kan over mijn leven wel een boek schrijven, maar daar ben ik nog niet aan toe. Zo genoeg?”

De expositie van Diny Heinzler in De Brinkhof in Norg is tot en met 7 maart te bezichtigen.