05-08-2008 - Komkommertrip 05.08.08

Dit is de laatste komkommertrip van dit seizoen. De reguliere vakanties lopen zo’n beetje op hun einde. De scholen beginnen heel binnenkort al weer. Het noorden was er vroeg bij, dit jaar. Dús begint ook de drukte bij verenigingen nu weer op gang te komen. Genoeg om ‘regulier’ over te kunnen schrijven. Wat overigens niet betekende dat de wekelijkse pagina Komkommertrip geen nieuws bevatte. Alleen ánder nieuws, van nóg dichter bij huis dan u van de Krant gewend was. Opvallend was de grote medewerking die wij van de ondervraagden kregen.

Want het zal je maar gebeuren: ‘zo maar’ word je, zonder enige reden en (dus) niets vermoedend door lieden (van de Krant) aangeschoten met een serietje in eerste instantie als ‘onbenullig’ overkomende vragen. In de negen afleveringen – waarbij in totaal negen keer negen = 81 willekeurige (!) passanten pardoes werden ondervraagd – kreeg u, inclusief die uit onderstaande laatste sessie, ook 81 verschillende antwoorden te lezen. Persoonlijke visies en ontboezemingen met vaak een diepere betekenis. Onze dank voor alle medewerking. En mogen we zeggen: Tot volgend jaar?

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hij zag er uit als een welgestelde Amerikaanse toerist, meneer Martinus de Groot. Met een kek petje op, dito zonnebril en een wandelstok achter in het bagagerekje van zijn scootmobiel –‘pas weer een nieuwe!’- kwam hij langs het Hoofddiep in Zevenhuizen aange’racet’ toen het Komkommertripteam daar, op zoek naar de eerste kandidaat voor deze rubriek, langs reed. En ja hoor, meneer De Groot (83) wilde best even een babbel als onderbreking van zijn (bij goed weer) bijna dagelijks scootmobieltochtje maken. Hij komt niet van ‘hier’, zo is meteen aan zijn westerse tongval te merken, maar van Kamerik, een dorpje bij Woerden. “Maar ik woon al 33 jaar in deze contreien, eerst in Oostindië en daarna 21 jaar aan de Bremerweg in Leek/Marum. En nu wonen mijn vrouw en ik sinds een half jaar in de Vijverborg, hier in Zevenhuizen,” vertelt de kwieke scootmobieler in kort bestek zijn levensverhaal. “Jarenlang ben ik veehouder – ik kom ook uit zo’n familie – geweest en de laatste twintig jaar ook timmerman-schrijnwerker. Als ik had mogen kiezen had ik dat laatste beroep vanaf mijn jongste jeugd uitgeoefend. Maar ja, je had vroeger, in de crisisjaren, weinig te kiezen, he.” De Vijverborg vindt De Groot, die zich verheugt op de festiviteiten die over een paar dagen weer in Zevenhuizen van start gaan –‘de braderie ga ik zéker bezoeken’- een pracht voorziening voor ouderen. En naar ‘het westen’ verlangt ie zeker niet terug, verzekert hij. “Het is hier veel gemoedelijker; hier hebben de mensen nog aandacht voor elkaar.”

Even verderop treffen we bij de parkeerplaats van de kerk Annie Vankerkom uit het Belgische Maaseik. Ze nuttigt een druipende perzik, maar wil het Komkommertripteam best even te woord staan. Met haar partner is Annie op weg naar een stoeterij – ‘vraag me niet naar de exacte plaats maar we kunnen er zó heenrijden, zijn er al vaker geweest’- om daar Arabo-Friese paarden te bekijken. “We fokken ze zelf ook, zijn er al dertig jaar druk doende mee en onderhouden regelmatig contacten met fokkers híer. Arabofriezen zijn, de naam zegt het al, Friese paarden met een scheutje Arabisch bloed,”verklaart ze het paardenras. “En als we hier bij de regionale fokker klaar zijn, rijden we nog even door naar Appelscha,”geeft ze bereidwillig de dag-plannen prijs. “Noord-Nederland is mooi,” waardeert ze deze streek. “Charmant, vlak, dat ook. Mooie natuur en kleine huisjes heb je hier. Maar om hier nou op vakantie te gaan? Mwâh….”

We rijden rap verder en treffen in het Bosplantsoen (we zijn nog steeds in Zevenhuizen) Rina Visser die haar tuintje wiedt. Rina, geboren in Steenbergen, heeft haar man die uit Oostindie komt destijds in Cafetaria De Vries in Steenbergen leren kennen. “En ja, van het een kwam het ander, zo gaat dat.” Inmiddels woont ze al 46 jaar in Zevenhuizen. Dat vindt ze een mooi dorp en vooral ‘een mooie buurt waarin we wonen.’ “We hebben het hier gezellig met elkaar,” spreekt ze haar waardering uit voor het leefklimaat. “De buurtvereniging doet veel, we barbecuen, maken fietstochten, kortom het is hier goed leven. Alleen zouden hier wat mij betreft nog wel wat meer winkels mogen komen. Nieuw-Roden en Leek zijn dichtbij, maar Zevenhuizen kan er nog best wat meer nering bij gebruiken.” De feestweek die komend weekend start, laat Rina relatief koud. “Vroeger, toen we jonger waren, was dat wel anders. En toen had je ook nog de oude Pruim…,”zegt ze wat nostalgisch. “Maar ik leef hier best fijn hoor,” herhaalt ze ten overvloede toch maar even weer haar liefde voor het dorp.

Aan de Zevenhuister Houtwal laat Eddie Westra zijn hondje uit. Ook hij oogt en ís tevreden, naar blijkt. “Zevenhuizen is nog een echt dorp,”zegt hij. “Wat mij betreft hoeft er niks aan te veranderen.” Eddie is jeugdleider bij de plaatselijke voetbalclub. De Feestweek laat ook hem relatief koud, want: “Ik heb drie schoolgaande kinderen en de scholen beginnen volgende week al weer. Ik vind dat je het als ouder niet kunt maken om dan ’s avonds de hort op te gaan. Ik had veel liever gehad dat de feestweek in de schoolvakanties was gepland. Maar ach, me daar druk over maken doe ik niet. En laat ook duidelijk zijn dat ik zo’n dorpsfeest als hier jaarlijks wordt gehouden, fantastisch vind.”

Aan de Oudewijk, nog steeds binnen de grenzen van Zevenhuizen, treffen we Erika (14) en Luz (11) Mulder met allebei een paard ‘aan de hand’ aan. Tijdens de vakanties zijn ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds met de dieren bezig. En bij hun huis hebben ze ook een ‘eigen’ manege, vertellen ze het Komkommertripteam ietwat verlegen-vrijmoedig. Hun zus Kelly van 12 – ‘kijk, die is in de bak achter ons huis met haar pony aan het oefenen’- en hun moeder Anke Hacquebord die vanaf een afstandje beschermend toekijkt welke vreemde mannen haar dochters aanspreken (heel goed mevrouw, die attentie!) doen ook intensief aan paardensport. “Mama doet het goed bij menwedstrijden”, complimenteert Erika haar moeder. “En pappa verdient de centjes,” geeft haar zus Luz spontaan de situatie thuis aan. De dames ‘leven’ voor hun paarden. En eigenlijk willen ze van die liefhebberij ook wel hun beroep maken. “Of anders word ik schoonheidsspecialiste,”geeft Erika als haar tweede beroepskeuze aan. Maar voorlopig zijn ze dagelijks druk doende met hun paarden. Op een meer dan prachtige locatie!

Op weg naar Haulerwijk, onze laatste pleisterplaats, maken we op de Oudestreek, net nog Zevenhuizen, een laatste tussenstop bij Gerkje Hazeloop – ‘met een z, je hebt ook Haselopen met een s, maar dat is denk ik destijds met het inschrijven verkeerd gegaan’- die letterlijk haar straatje aan het schoonvegen is. Gerkje woont daar al meer dan vijftig jaar, nu samen met haar zoon. “Dit stukje hier heeft veel familiehistorie,”zegt ze. Haar man die ze op de ijsbaan in Zevenhuizen heeft leren kennen – ‘dat was vroeger , samen met Pruim, ons uitje’- is overleden, maar haar moeder die binnenkort 97 wordt, woont nog heel vief in huize Vredewold (Leek). “En ik heb zelfs al twee achterkleinkinderen,”: vertelt Gerkje met trots. Ze woon ‘hartstikke mooi’ met uitzicht op het Commissiebos. “Beter kan niet, maar de weg wordt wel al drukker.” De feestweek in Zevenhuizen heeft zeker Gerkje’s belangstelling, “Maar heel intensief doe ik er niet meer aan mee. Het is natuurlijk wél mooi dat zo’n giga-evenementenreeks nog in ons dorp kan,”spreekt ze haar waardering uit. “Ons huis doet vanzelfsprekend ook weer mee met de zetstukken van de buurtvereniging. Die heeft mijn zoon Lammert gemaakt; dit jaar gaan ze over de Olympische Spelen. Maar ik ga nu snel weer door met vegen, want straks wordt het te warm.”

Echt op naar Haulerwijk nu, waar we vlak na het plaatsnaambord Peter Boelens die aan de Turfsteker woont en zijn vriend Mark Stoelinga, ‘ik woon eigenlijk in Haule, net buiten het dorp zeg maar,’ wachtend op de bus naar de Stad aantreffen. Ze gaan vaker naar Groningen, vertellen ze. “Want daar is meestal wel wat te doen. Dat is ook, waar het hier in Haulerwijk aan schort: Er valt echt veel te weinig voor jongeren van onze leeftijd te beleven. Mooi dus dat er een goeie busverbinding met de stad is. En het zwembad hier is ook wel gaaf. Maar voor de rest….” Uitgaan in eigen dorp doen de heren bij het café Het Bruine Paard (Pieter) en de Kruisweg in Marum (Mark). “Bij Pruim in Zevenhuizen kom ik er nog niet in omdat ik geen 16 ben,”verklaart laatstgenoemde die Marumer keuze. Tips om de jongeren binnen het dorp te houden hebben ze wel degelijk: “D’r is een half pipe hier, prima. Maar een skatebaan zou ook welkom zijn. En een disco!” Enigszins gelaten wachten beide vrienden daarna op de komst van de bus naar ‘stad’.

Sietse Hut (44) en dochter Danja (‘dat komt van Daniëlle Jasmijn, maar ik heb drie kinderen!’) staan net op het punt om gezamenlijk naar de Poiesz te gaan om daar inkopen te doen, als we hen voor hun woning aan de Ds Groot Nibbelinkstraat in Haulerwijk aantreffen. Sietse is een geboren Haulerwiekster, zegt hij met een hoorbaar vleugje trots in zijn stem.”Wat dat betekent? Dat ik als ik hier onderweg ben, constant aan het groeten blíjf. Dat vind ik ook het mooie aan een dorp als dit: dat je elkaar (nog) allemaal kent. Wat dát betreft hoeft er voor mij niks te veranderen. Ik heb een half jaar in Oosterwolde gewoond en daar mijn vrouw leren kennen, maar geef míj Haulerwijk maar. Als het maar niet moderner wordt dan het nu is. Dat bijvoorbeeld het karakteristieke pand van Esso weg is, vind ik heel heel jammer. En nu ik tóch kritisch bezig ben: waar ik ook wat aan zou willen doen is de criminaliteit onder jeugdigen hier. Ik vind dat die de spuigaten begint uit te lopen,. Meer respect voor elkaar, normen en waarden. Als je ziet wat hier met oud en nieuw allemaal is vernield….O ja, en dan nog iets heel anders: Ze, de hoge heren bedoel ik, hebben het de laatste tijd steeds over het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd. Maar als het aan mij ligt, gaat die niet omhóóg maar omláág. Man, je moet van het leven genieten…”

En eigenlijk is dat onbedoeld een hele mooie zin om deze Komkommertrip serie voor dit jaar mee af te sluiten.