08-07-2008 - Een tegenspeler die je in de war maakt is het moeilijkste

NORG – Pieter Boot is cabaretier bij de groep ‘Jan Plezier’. Een cabaretgroep lijkt veel op een toneelvereniging.Terwijl een toneelclub wachtlijsten kent is het moeilijk om aan een cabaretier te komen. “Dat komt omdat er bij een cabaretgroep bij gezongen wordt”, weet de Norger.

De cabaretgroep heeft het sowieso moeilijk. Het laatste programma werd geschreven door de voormalige weerman van RTV Drenthe, Jan Zuurd. De groep gaat voorlopig alleen maar door met zingen. Een avondvullend programma moet de groep zelf voor zorgen, en dat is voorlopig niet aan de orde. “En waarschijnlijk komt dat ook niet meer”, denkt Boot.
Pieter Boot, in het dagelijks leven postbode, is geen geboren cabaretier. “Eigenlijk had ik voor die tijd niks met cabaret”, zegt de 46-jarige Norger, die opgegroeid is in Warffum en natuurlijk een graag geziene gast was bij ‘Op Roakeldais’, het wereldberoemde muziek- en dansfestival. Een collega, die lid was van de ‘Jan Plezier’, haalde hem over bij de cabaretgroep, een voortvloeisel uit de vroegere GOMOS-revue (ontstaan tijdens een van de jaarlijkse uitvoeringen, waarbij voetballende mannen en vrouwen voor het publiek schitterden). “Ik ben erin gerold. Maar cabaret is niet voor niets gekozen. Nee, voor een klaverjasclub hadden ze me niet kunnen strikken. Het is de sfeer; samen lol maken. Doordat we samen op het werk vaak vrolijk zijn en ik wel iemand ben die tegen een grapje kan. De reden dat ze mij hebben gevraagd”.
Pieter Boot heeft geen voorbeeld; gaat er ook niet voor zitten als er een cabaretprogramma op tv is. Bovendien: die zijn er zelden. “Ja, vroeger had je de Andre van Duin-revues”. Improviseren heet het toverwoord bij een cabaretier. Wie kent niet die hilarische scènes uit de revue, waarbij niet alleen de zaal plat lag, maar ook wijlen Frans van Dusschoten om de haverklap in de maling werd genomen. “Dat is ook het moeilijkste bij dit vak; een tegenspeler, die je in de war maakt. Natuurlijk is dat wel leuk voor het publiek. Maar als je tegenstrever met een andere tekst komt (als hij of zij wat zegt, weet je precies wat jouw aandeel is) brengt het je een beetje uit de concentratie. Er gaat heel veel fout bij een optreden en dat gold ook voor de Andre van Duinshows van weleer. Dan zag je dat er iets fout ging, maar je wist niet precies wat. De meest voorkomende fout is als je je tekst vergeten bent, al gaat de andere persoon dan door. Maar dan heb je altijd nog een souffleur, die het een klein beetje voorzegt. Bij een cabaretgroep hoort ook een zogenaamde ‘raamregisseuse’. Het verschil met een souffleur: deze zet je op de plaats”.
“Het publiek bij de optredens reageert heel verschillend”, heeft Pieter ondervonden, die sinds 1994 cabaretier is. “Je maakt wel eens mee dat de toeschouwers doodstil zijn. Ze luisteren dan alleen maar. Voor ons komt dat dan vreemd over. Maar het belangrijkste is dat ze toch hebben genoten; dat is hun plezier. Het leukste is natuurlijk wanneer de zaal in een deuk ligt”.
“Per stuk wordt bekeken welk type je bent. Je krijgt een rol toebedeeld. Hoe je zo’n persoon dan uitbeeldt, daar moet je zelf een draai aan geven. De raamregisseuse geeft alleen aanwijzingen; hoe je staan moet bijvoorbeeld. De ideeën komen tijdens de wekelijkse bijeenkomsten opborrelen. Afgelopen seizoen (het caberetjaar loopt van november tot april) speelden we onder meer een ‘wereldreis’. Iemand had een reis gewonnen; als dorpelingen hebben we toen een aantal landen aangedaan. In principe kan iedereen een rol spelen. We spelen voornamelijk voor de wat oudere mensen; jeugd komt er niet op af. We worden gevraagd door Plattelandsvrouwen (nu Vrouwen van Nu), Oranjeverenigingen en heel veel bejaardentehuizen. Wat verenigingen betreft, het gaat veelal om vrouwenverenigingen, die een jaarlijkse avond hebben. Zoals gezegd: momenteel draait alles om zingen. We zingen meestal bekende Duitse en Nederlandse melodieën, waarbij wij een eigen tekst op maken. Lekker in het gehoor liggende liedjes, zoals Frans Bauer; dan herkennen de mensen de tekst die op het programma sloeg. Wanneer we schoolliedjes aanheffen bij de ‘oude van dagen’, dan is het helemaal feest. Ze vinden het prachtig en zingen mee. Zulke reacties zijn het mooiste. Ik vind het zelf ook leuk als mensen genieten”.
Dan komt Pieter Boot nog met een uitsmijter: “Mijn vrouw vindt het ook leuk. Ze is blij dat ik een avondje weg ben”, besluit Boot als een cabaretier: met een stalen gezicht.