01-11-2011 - Hoe verdiep en verrijk jij je leven eigenlijk

Hoe verdiep en verrijk jíj je leven eigenlijk? Met die vraag nam de door mij geïnterviewde dichter annex schrijver halverwege het vraaggesprek plots het roer van mij over. Meestal zijn mensen zo druk met het vertellen van hún verhaal, dat zo’n interruptie niet bij hen opkomt.

Het was, verduidelijkte de geïnterviewde, een vraag die bij hem opkwam omdat hij graag op een wat hoger niveau met mij wilde praten en ik weliswaar blijk gaf van interesse maar niet bepaald uitblonk in échte kennis van de onderwerpen die werden aangesneden. ‘Nou ja, via veel lezen en ook elke avond tv kijken,’was mijn vast wat sullig overkomend antwoord. De rolverdeling werd daarna weer hersteld maar de man wist genoeg. Vriendelijk maar tóch wat simpeler dan vóór die interruptie gaf hij zijn antwoorden. Op het niveau waarop hij mij inschatte. Hij was een kennelijke mensenkenner die uit mijn quasi-intelligente vragen aan hém fijntjes constateerde dat ík wel erg aan de oppervlak bleef.

De man heeft gelijk. Ik kijk en lees aardig veel, maar dóe ik er ook wat mee? Goede wil en voornemens plenty. Zoals na het bekijken van de tv-serie ‘Weg naar Compostella’ op het Belgische kanaal Een. In afleveringen van een half uur beeldverhaalt daarin een Vlaamse journalist zijn voettocht naar het befaamde Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostella. Vanaf Brussel bedraagt de afstand 2325 kilometer, die hij in trajecten van zo’n 25 km per dag aflegde en verfilmde. Prachtige beelden van stille landweggetjes, uitgestorven pittoreske dorpjes. En vooral met gesprekken met heel bijzondere mensen die hij onderweg tegenkwam. Zal ik ook die pelgrimstocht, nou ja, een deeltje daarvan, eens ondernemen om zo wandelend mijn leven te overdenken?, dacht ik dan prompt. Maar pal daarna zie ik dan een flits van Oh, Oh, Cherso bij de commerciëlen en het voornemen is, hoe snel ik ook doorzap, weer weg. Of neem De Tiende van Tijl, elke woensdag om 20.30 uur op Ned. 3, die in krap drie kwartier zoveel facetten van de klassieke muziek laat zien en horen, dat het water je in en soms bijna uít de mond loopt. Maar dan is er even later Jantje Smit en consorten. Niks mis mee, maar mijn voornemen om alsnog piano te leren spelen is dan allang weer verdampt. Ik ben, kortom, nog steeds dolende in een woestijn van goede voornemens, het blijft bij een vrijblijvend stukje als dit…..