25-10-2011 - Kinderboekenweek

Meteen volgend op de Week tegen Eenzaamheid was er begin deze maand de Kinderboekenweek. Die Week tegen Eenzaamheid bestaat nog niet lang; maar de Kinderboekenweek ging de 57-ste editie in. Ik was bij jaargang 1, in 1954 dus, de kinderleeftijd al een tijdje ontgroeid, las ‘échte’ volwassenen litera- en lec-tuur, bij voorkeur wat erotisch getint.

Spannend immers! ‘Ik Jan Cremer’ uit 1964 bijvoorbeeld. En, daarvóór nog, was ‘De liefde van Bob en Daphne’, toendertijd bijna als pornografisch beschouwd, ook een eye-opener. Als je die Bob & Daphne serie – ik meen dat het drie bestsellers op rij waren – nú zou lezen, zou je ze bijna met een gerust gemoed in de boekenkast van groep zeven, nou vooruit: groep acht dan, van de basisschool kunnen zetten. Maar destijds werd tegen de schrijver Han B.Aalberse zelfs een proces wegens het schrijven van pornografie – uitspraak: vrijspraak – gevoerd. Han B.Aalberse was overigens het pseudoniem van de in christelijke (!) kringen geliefde auteur Johannes van Keulen die het niet had aangedurfd de B & D-serie onder zijn eigen naam op de markt te brengen. Those were the days.

Mijn eerste eigen boek kreeg ik op mijn zesde, met sinterklaas: ‘Bruintje Beer en Peter Poes vliegen naar berenland’. Jarenlang heb ik het boek gekoesterd, terwijl ik echt niet zo’n koesteraar ben; ik ben het nu echter al tientallen jaren kwijt. Eigenlijk jammer. Ook wég is het eerste echte spannende grotejongensboek dat ik via mijn vijf jaar oudere broer in handen kreeg: ‘Waarom Dick beroepsvoetballer werd’. Het is een uit het Engels vertaald verhaal over een jongen die via allerlei spannende verwikkelingen en tegenslagen uiteindelijk tóch bereikt wat ie graag wilde: beroepsvoetballer worden. Bij Arsenal, dat weet ik ook nog. Beroepsvoetbal was in ons land toen nog een totaal onbekend, ja zelfs een beetje zondig, fenomeen. En zondig, dat gaf aan zo’n boek toch een extra effect. Those were the days.

Als kind was ik al lid van wat toen formeel de Openbare Bibliotheek heette. Die leende echter enkel opvoedkundig verantwoorde boeken uit. Pietje Bell, een van mijn favorieten, was daar al uit den boze. Het ook toen al oersaaie poeslieve Dick Trom kon er nog net mee door. Maar gelukkig had je ook nog de ‘commerciële’ leesbibliotheek op de hoek. Daar kon je bijna álle toen ‘verboden’ lectuur lenen. Those were the days.