19-07-2011 - Italië

Op internet had het hotel in de Italiaanse Abruzzen vier sterren. De prachtige tuin gaf rechtstreeks toegang tot het ‘eigen’ strand. Er was een zwembad. Een uitnodigend ogend restaurant met koks die met hoge witte mutsen ook in de tuin waar je altijd kon eten heerlijke regionale specialiteiten voor de geëerde gasten bereiden. Het had alles wat een toplocatie aantrekkelijk maakt. En waar wij – met ons vieren – op vielen. Vooral omdat al die fraaie teksten werden geïllustreerd met nóg mooiere foto’s, vanuit alle hoeken en standen genomen zodat we een goed overzicht hadden van wat we konden verwachten. De kamers hadden, jubelden de teksten, zeezicht en een royaal balkon.

Achteraf had het misschien onze argwaan moeten opwekken. Op de rijkelijk met foto’s bedeelde website stond namelijk maar één foto van een bed in de slaapkamer en helemaal geen van de badkamer. Maar we waren zó onder de indruk van al het andere moois, dat we unaniem besloten: In dit hotel gaan we onze supervakantie doorbrengen. Boeken die handel.

De autoreis verliep voorspoedig. We vonden het hotel snel. De receptie werd bevolkt door zo’n typische Italiaanse mama die ons voortvarend doorleidde naar onze kamers op de vierde verdieping. Maar wat waren die klein. Een bed met daarnaast twee nachtkastjes gepropt, dat was het. Het balkon(netje) met uitzicht op zee was zó petieterig, dat er maar één persoon tegelijk op kon. En in het smalle badkamertje zónder bad maar met een klein hokkerig douchecelletje waar mieren lustig rondkropen stond een miezerig WCtje waarvoor je je in drie bochten moest wringen als je er je behoefte op wilde doen….Wát een desillusie.

Maar de keuken zou prima zijn. En we konden ook meteen (mee)eten. Keuze volop. Zei de mama. Maar nee, buiten eten kon niet. ‘Nicht möglich. Nur im Restaurant.’ Die ruimte deed me het meest aan de armzalige kantine anno 1955 uit mijn dienstplicht denken. Het personeel kwakte ook hier het voedsel (Hondenbrokken? Kattenvoer?) onverschillig onder onze neus. Dat beliefden we dus niet. Maar nee, keuze was er niet. Dit was het. Slikken of stikken. Of weggaan. Dat laatste deden we dan ook meteen maar niet nadat de mama ons dramatisch-vertwijfeld in gebroken Duits had toegeroepen: ‘Erzählen Sie mir, was ist schief gegangen?’

Ja hoor, we hebben in een hotel wat verder op alsnog een fijne vakantie gehad…..