10-01-2012 - Jules Verne-achtige maanreizen

Jules Verne-achtige maanreizen noem ik de huidige ruimtereizen in mijn wat dat betreft primitief gebleven gedachtewereldje. Wat een halve eeuw geleden begon als een prestigieuze wedloop in wie de eerste Man op de Maan zou brengen, Amerika of Rusland, is nu al jaren een Gezamenlijk Universeel Project.

Dat is pure winst. De Koude Oorlog is ook al jaren voorbij. Het gevaar is geweken dat de Russen plotsklaps aan onze landsgrenzen zullen staan. We waren paraat destijds, behalve op zon- en feestdagen. Dan even niet, waren toen onze spelregels. Maar dat speelt nu niet meer. Europa, inclusief de Russen, Amerika en Azië werken al decennia samen om de ruimte verder te verkennen. Met welk doel is mij – primitieve denker – niet helemaal duidelijk. Avontuur? Waar ligt de grens van het heelal? Of heeft nu in en op het ruimtestation ISS te verrichten onderzoek écht efficiënte wetenschappelijke waarde? Onze eigenste Wubbo Ockels-kloon André Kuipers is eind december met nog twee Russische mede-astronauten naar het International Space Station in de ruimte afgeschoten om daar gedurende een half jaar allerlei experimenten uit te voeren. Zoals, dankzij de gewichtloze omstandigheden, proeven die op aarde onmogelijk zijn. En biologische en natuurkundige experimenten, materiaalonderzoek, maar ook onderzoek naar de menselijke fysiologie. Kuipers is van origine arts en daarom vooral geïnteresseerd in experimenten waarbij hij zelf proefkonijn is. Hij gaat, vertelde hij in een van de vele interviews voorafgaand aan zijn missie, veel testen doen rondom de energiehuishouding van het menselijk lichaam, veel cardiovasculair onderzoek en proeven met botmassa en spierkracht. Mooi! Daar hebben we wat aan op aarde. Maar, euh, hij voegde daar echter tot slot aan toe: “Als we straks verder het heelal in reizen dan moeten we weten hoe we dat het beste kunnen aanpakken….”

Nu even de keerzijde. De ruimtereis van Kuipers c.s. heeft tot dusverre 121 miljard euro gekost, las ik ergens. Met dat bedrag zouden we met elkaar de hele huidige kredietcrisis opgelost kunnen hebben. En het hele Afrikaanse continent duurzaam mee kunnen voeden. Maar ik, primitief denkende ouwe lul, zal nu wel appels met peren vergelijken. Toch is het allebei fruit. En euro’s zijn euro’s. Moet vooral nú wat het zwaarste is, niet het zwaarste wegen? Zo kan ie wel weer.