25-10-2011 - Te laot

Elk jaor, zo rond dizze tied van ’t jaor, treffen een stel zestigplussers mekaor op de kunstiesbaon van Assen. Ze kommen oet de heule provincie Drenthe of aan de raanden daorvan. Jan en Geert kommen oet Zweeloo, Jacob oet Annen, Harm oet Erica, Herman oet Appelscha en Bertus oet Meppel*) en zo nog een stuk of wat. Johannes, Sirk, Marten en ik kommen oet Roon. Wij kent mekaor al jaoren en wij scheuvelt ok al jaoren. Met mekaor.

Elk jaor is het weer even haanden schudden en daornao steevast de vraog, of ze der weer zin in hebben.
Een stomme vraog eigenlijk, want as ze d’r gien zin in hadden dan waren ze waorschienlijk ok niet kommen.
De mannen kent mekaor allennig bei de veurnaom, met oetzondering van ’t kluppie oet Roon, wat, zoas al zèegd, mekaor al jaoren kent.
Geert is de aolste van ’t stel. Hij is 77 jaor en scheuvelt nog altied as de beste.
Maor toen kwam hij ineins met een helm op op de iesbaon. Hij was schietensbenauwd dat hij op zien kokosneut gaon zul.
Veurig jaor was Geert der weer en het lukt hum maor niet, de slag van veurgaonde
jaoren te pakken te kriegen. Waor hij aander jaoren altied wel honderd maol in de rondte giezelde – hij telde elk rondtie met een rondetellerie dat hij op de rug had – is Geert nou een onwis mannegie worden. Ver in de boetenbaon probeert hij de slag weer onder de knei te kriegen. Hei vlökt an ein stuk deur, dat het hum maor niet lukken wil. Hij is bang om te vallen, hij het gien zölfvertrouwen, Geert gooit der nog maor is een dikke knup op, schudt de kop en weit niet waor het an lig. Elkenein stek hum een hart onder de reim en rop tegen hum dat het wel weer in orde komp.
Zo nou en dan geit een van de mannen even naost Geert scheuveln om hum wat moud in te praoten en te zeggen dat het al wat beter geit dan veurige week.
Geert geleuft der nog niet in.
Bertus oet Meppel wordt al een paor week mist. Geert weit te vertellen dat het niet zo best geit met Bertus. “Hij het daarmkaanker”, zeg Bertus.
Het kluppie kameraoden oet Roon wil Bertus daorom een kaort sturen met “Veel sterkte” der op. Maor ze weiten allennig dat hij Bertus heit en in Meppel woont. Mor dat is natuurlijk niet genog.
Geert weit wel wat Bertus zien achternaom is. “Hij heit de Lange”.
“Bedankt Geert, dat zuiken wij verder wel even op in het telefoonbouk”.
Maor zoas zo vaok gaon er een paor week overhen veurdat wij een kaort kocht en schreven hebben.
Wel vraogen wij elke week an Geert of hij nog wat van Bertus heurd het en hou de zaoken der veur staon.
“Slecht”, zeg Geert, “hij is al oet de tied kommen”.
De kaort “Veel sterkte” was niet meer neudig en ongepast west.
Wij hebben der spiet van dat wij nooit wat van ons heuren laoten hebben.
Die spiet duurt niet zo heul laang, want twintig minuten laoter zitten wij traditiegetrouw met oons veiern an de stamtaofel van oons broen café in Nörg en praoten over een bult flauwekul met de vaste stamgasten, die er ok vaok zitten.
Bertus is al weer oet onze gedachten.

*) namen en woonplaatsen bedaocht

Lammert Douwes