17-08-2010 - Moi Noordenveld, deur Harm Soegies

Wat heb ik met Roon!?
Ik heb jaoren zegd : “Ik wil laoter overaal wel wonen, maor neeit in Roon!” Is daor een verklaoring veur ? Ik probeer het oet te leggen.
Ik ben geboren in Peeist. Tot mien zesde jaor was dat veural mien wereld.
As ’t neudig was, gingen wij naor Nörg.Haorknippen, dokter en zo. Mien mam dee gien bosschuppen. De middenstanders kwamen nog langs de hoezen.

 Eein maol in die tied ben ‘k met mien mam naor Grunning wèest. Met de bus. Tegen alle mèensken zee ik : “Moi ! “ Dat waren wij zo gewoon in Peeist. Mien mam zee, dat dat neeit heuifde. Dat vond ik raor.
In mien legere schooultied in Nörg bleef dat zo. Toch kwam ik in die tied eeinmaol in Roon. Een oldere nicht van mij was trouwd met een Roner. Zij en heur man woonden aan de Nörgerweg. In mien herinnering zeei ik alleein maor dikke bollen ( stieren ) Die meuiken heuil veul indruk op mij.
Daor was toen een K.I. – station.
Nao de legere schooultied mug ik lid worden van G.O.M.O.S. Eerder kon dat neeit. En toen is het volgens mij mis gaon. Wij kregen met Roners te maoken. As tegenstanders. Het praotie van de jeugdleiders veur de wedstried was bij wedstrieden tegen Roon altied bezunder. Wij mussen winnen. Wij mochten neeit verleeizen, want ’t was tegen Roon. Wij mussen heur die verbeelding maor is aofleren. Dit is zo bleven tot en met de veteraonen.
Toen ik in stad naor schooul ging, mussen wij in Roon vaok overstappen. Dat was toen, waor noou het gemeeintehoes is. Eein maol met dikke snei ging de bus terug neeit wieder dan Roon. Vanaof die tied weeit ik ok, hoou wied het lopend is van Roon naor Nörg.
In verkeringstied gingen wij overaal daansen : in Nörg, in Vreeis, in Eel.
Wij gingen nooit naor Roon.
Wij gingen naor Nörger -, naor Vreeizer - , naorZuudlaordermaark. Wij gingen neeit naor Ronermaark.
Toch is ’t gooud kommen. Staodigiesan leerde ik in Roon allerlei mèensken kennen. Och……., ok wel aordige mèensken. Oons gemeeintehoes kwam in Roon. Soms winkeln we in Roon, gaon naor de Winsinghhof en zölfs naor Ronermaark. En as ‘ t mus, zu’k der ok nog wel willen wonen!