29-09-2009 - Berend en Wubbegien hen Roon

Met ien haand har hij ’t stuur van de melkfietse stief vast. Die aole melkfietse met die dikke banden. Dizze keer gien bussen an weerskaanten achterop en gien busse veurop. Veurop, waor zien va zo’n mooi holten ruggesteuntien maakt har met zo’n mooie ronde oetsparing d’r in. Hij har d’r zölfs nog een aole earpelzak umhenknupt, zodat ’t mooi zacht weur. Hoe vaak har hij daor op zeten ?

 Mooi veurop bij zien va, de wereld in de muut kiekend, vol moed en leebmslust ? In zien hart wus hij wal, dat die aanpassings veur de melkbussen maakt waren, mor hij meuk zukzölf altied wies, dat zien va ’t veur hum daon har. Met de aandere haand höl hij zuk vast an de wupkar van Berend Lesschen. Het aole broene peerd leup staorig an veur de wupkar en zachies weide de wind deur zien haor. Nét wol hij ’t haor oet de ogen wrieven en mus hij vanzölf de wupkar eebm löslaoten, toen hij ’n stem heurde. Gien gewone stem, mor een nogal schelle stem. “Hé Berend, mien jong, zal ik d’r nog mor iene indoen – dan ku’j dán mooi met zien beiden deurgaon hen Roon, hé ?...”. Hij schuddekopte, dee zien ogen lös en keek in ’t vrundelijke gezicht van Marten, de kroegholder van café Scheepstra, zeun van Henduk en Hennie en nooit te min um de meinsn ies eebm bij te schenken. Zien vrouw Wubbegien nipte nog an ’n klein glassien advekaot, waor Marten een beste batse slagroom opgooid har. “Wij moet zó wieder, mien jong”, “wij zullen toch hen Roon”, vreug ze. D’r lag wat twiefel in heur stem. ’t Was haost dree jaor leen, dat ze in Roon west waren en ’t mus d’r vandaag van kommen. Extraant waren ze veur heur hoes in Rowol op de fietse stapt en vanof dat moment, waren ze d’r in feite al veuls te vaak weer of west. Eerst har Bert Blaauw heur anhollen um zien frambozen te bekieken. Janny Stoffers mus heur een stukkien appeltaart laoten pruven, Peter Oosterhof har ’n bulte an zien laand daon en daor mussen ze toch eebm naor kieken, Marten Scheepstra har heur anhollen umdat hij Wubbegien al in zo’n zet niet zeen har en zien moe het altied zo gooud met heur vinden kun en non zaten ze an ’n klein glassien en mussen gewoon wieder. Het fietsen vul heur zwaor, mor de volgende haltes dienden zuk al weer an. Halbe Wobbes zien dikke stienen veur ’t hoes, Jan Buuter zien neie peardeschuur, de verbouwerij van de neie schuur van Jeltje Venekamp en hiel zachies an, en hiel veul later fietsten ze over de rondweg hen in de richting van de Dwazziewegen. ’t Was al ’n stuk hen melkenstied. Wat was de boel hier toch veraanderd. Neie bedrieven, aandere hoezen en ok (en dat hadden ze wat te laat in de gaten) veul stienslag op de Dwazziewegen, umdat de weg d’r oetlag. Krummelend trapten ze deur, mor opiens vuulde Wubbegien dat ze op de velgen reed. Berend constateerde een lekke baand en wat vertwiefeld keken ze um heur hen. Op dat moment kwam Hennie Buter met de dikke Mercedes d’r an en die hef heur metnummen hen de Wit in de Kanaolstraote. Een beetien selution en ’n lappie was gauw koft en Hennie hef heur weerumbracht hen de Dwazziewegen. Bij Bathoorn in de schuur, hebt ze de baand lapt. Toen ze gooud en wal weer klaor stunnen met de fietsen keken ze mekaar ies an. Roon was toch nét wat te wied vort veur heur. Lopend, met de fietse an de haand bint ze weer hen hoes toffeld. Met een koppien thee in de haand zaten ze ’n dik ure later weer in Rowol. Roon mag dan wal hiel veraanderd wezen, ’t was vrogger ‘n stuk dichterbij…..

albert boelen