15-09-2009 - Vergaone glorie

Wij weeiten allemaol, dat het mooie der in de loop der jaoren aof geeit. Kiek zo noou en dan maor in de speeigel, dan zeei ‘j het beste bewies.
Een nog beter bewies kregen wij , toen we een maol in de winter op het Playa des Ingles van Cran Canaria waren. Een optocht zunder èend van vergaone glorie trok over de breeide straot langs het strand van het lillijke en heuilemaol oet zien kloeten wassen vekaansiecentrum. Monsterachtig dikke vrouwlu met hangboeken en spataoders. Maor ok graotmaogere vroulu met haalzen as kalkoenen, lubbernde bovenaarms en een hoed as perkement van het altied maor in de zun liggen.

Aole mannegies met een sliertie gries haor op heur kaole kop en pienlijk dunne beeinties as krakkemikkige reigers. Veul Duutsers met maor eein beein, of met een dik bierpèensie. Petties, zunnekleppen en zunnebrillen oet de oetverkoop van jaoren leden. Mouwhempies met de wildste teksten en tattoo’s in aal soorten en maoten. Vrouwlu met piercings op plekken, die je neeit willen weeiten en dat op een leeftied, waorop mien olders zuch al lang veur een bejaordentehoes opgeven hadden.
Oosterburen,die ’s mörgens veur tien uur heur eigen bier al staon te hijsen. Hollanders, die het leeift oet eten gaon met bakken eerpelies, net as bij heur mam thoes. Donkere mokkels oet Aofrikao, die heul handig preberen je portemenee of horlozie te jatten en heur donkere vriedties, die de aarm tot onder heur oksel vol horlozies hebben en je preberen zu’n prulding aan te smeren. De tientallen winkelies, die allemaol het zölfde verkopen.
De massa’s mèensken, die een strandwandeling maoken van het Playa des Ingles naor de vuurtoren van Maspalomas. Haalverwege worden ze verrast deur vaok oldere naoktlopers,die met heur rimpellieven en antieke hangers in de straffe wind de stroom breken om zogenaomd even in zee te gaon. Het beste was der aof, dat koj van aofstand wel zeein.
Het was neeit oonze meeist geleeifde vekaansiebestemming en we gaon der – ik ben der wis van – neeit weer hèen. Maor mèensken bennen kuddedieren en zullen daor altied blieven* kommen.

Lammert Douwes