04-08-2009 - Lammert Keizer, Keurnoot oet Rowol

Aangenaom leven is een kunst..

Veurige week dunderdag mus ik nog even naor de winkel.
Slim drok was het neit, mor bai het aofreken was ik wel de daarde in de raai.
Ik stun der goud en wel of ik heurde achter mai: Drei in een raai, kassa der bai, zo is dat toch?!

Ik gaf gien aosem, mor bliekbaor haar ze het tegen mai, want even laoter heurde ik hetzölfde nog es.
Ik draaide mai om en vruig heur of ze het drok haar. Wat angebraand zee ze, dat dat er niks met te maoken haar. Aj zeggen waj doun, dan moej ok doun waj zeggen. Dat klonk mai aargens bekend in de oren en ik kon het er ok wel met eins wezen. Mor ja, ik stun der aamper een minuutie te wachten.
In de tussentied bleek het wichie achter de kassa de grootste muite te hebben met het pin apperaot. Een aal zenuwachtiger wordende klant haar al veur de vaaierde keer probeerd de pas der deur te haolen.
Dit wör het aoraokel achter mai toch wel wat te gek.
Ze schoof met karregie en aal naor het gangpad naost ons.
Daor tetterde ze de vakaantiehulp in de nek: Kan der ok een kassa baikommen?.
Ze vruig het wel, mor de toon was dusdaonig dat de kassière zichtbaor vlekken in de nek kreeg. Je kon zein dat twei problemen tegeliek wel wat teveul van het goeie was. Een te hulpgeschoten juffrouw van achter de klantenservice haar in tussentied gelukkig het pinprobleem oplöst..
Zij gung, zunder op mien achterbuurvrouw te letten, weer terug naor heur eigen balie.
Het karregie wör omdraaid en met opgestreken snoet stevelde ze richting de klantenservice. “Zei je wel, hou zu’n lange raai der bai elke kassa staait, der moeten meer kassa´s open. De juffrouw bleef vrundelijk: Het spiet mai mevrouw, mor dat kan even neit.
Verbaosd over zoveul onbegrip gung ze weer terug in de raai. Daor haar intussentied al een aandere klant heur plak innommen. Daor stun ik, zee ze wat narrig. De naaie klant haar daor gien bliekbaor bosschop an. Hij probeerde heur dudelijk te maoken daj niet votlopen moeten en bovendein, zee e, heb ik mor twei bosschoppen.
Ik haar die mörgen in de kraant een stuk lezen over een langlopend onderzuik naor geluk. Hou word je het gezondst old? Oet het onderzuik kwam dat neit de hoeveulheid ellende bepaolt of je goud old worden, mor hou je op aal die ellende reageren. Humor is in elk geval heul goud, las ik ok nog. Daorom zee ik tegen de man: Ach gao mor even veur, je hebben toch mor twei bosschoppen.
Dat schoot de vrouw heulemaol in het verkeerde keelgat. Kopschuddend en totaol veraldereerd gung ze naor een aandere raai.
Vlak veurdat ze even laoter de deur oet gung, kun ze gelukkig nog net heuren dat heur actie succes had haar…..”Yvonne Kassa 2 graog”, klonk het oet een luudspreker.
Boven dat artikel in de kraant stun: Aangenaom leven is een kunst.” Ik geleuf dat dat waor is.