15-05-2012 - Berend en Wubbegien

Met een veraldereerd koppien zat Wubbegien vlak veur heur Berend op de biezen keukenstoele. Ze depte met ’n natte schötteldoouk de kop van heur man, die zachies kreunde: .. “de plietsie, ze mussen ze toch…”, meer kwam d’r niet oet. Hij was snommerdags op pad gaon um wat geld te halen in Roon. Underweg naor ’t pin-ding was hij eebm bij Marten angaon en was hij ok eebm blieven zitten. Toen ’t wat laat worden was har Jan Hut anbeuden um hun te trekken met de scooter. Met ien haand an de scholder van Jan en de aandere haand stief an ’t stuur, waren ze hen Roon reden. Underweg bij de Dwazziewegen har hij nog een boomtakke raakt, wat ’n aordige scheur in zien jassie opleverd har, mor hij har stief vasthollen. Het was umtrent duuster, toen hij bij de baank ankommen was. Met zien passien kreeg hij noa wat gefossel de deure lös en toen kun hij pinnen. Op de ie of aandere meniere har hij op ’n knoppien drukt, waordeur d’r  allemaol losse briefies van tien Euro oet ’t apparaot kwamen zetten. Hij mus d’r bij op de knien, um de boel weer  bij mekaar te zuuken. Toen hij de deure weer lös wol trekken, har hij zien passien weer neudig en toen begunde de ellende. Het eigenwieze apparaot har zien passien deursloekt en hij zat zunder de belangriekste ‘sleutel’ um wear oet het hokkien te kommen. Nao wat gerommel en gedruk tegen de glazen deure, kreeg hij ’t glad benauwd. Hij ropte zien bovenste knoopien lös en trök toen rits-rats een paar knopen van ’t bloesien of – het weur hum roeg in de kop en ok wat zwart veur d’ogen en hij begunde met alle geweld tegen de deure te schuppen. Hij zwiette undertussen as ’n otter en ’t weur aal benauwder in ’t krappe hokkien. Veurboeten was gien meins te bekennen en ’t was al aordig duuster worden. Bij al zien geschup breuk ‘m de klompe ok nog in twee stukken en vul hij een paar maol laankoet op de smerrige grond van ’t hokkien. Hij raakte met de kop de glazen deure en hij pruufde blooud op zien lippen. Hij krummelde wear umhoog en begunde te schrowen. Undertussen raakte hij aal mear van ’t verstaand en gieniene leek hum te heuren. Hij schupte, schrowde, reerde en dreide as ’n schaop in ’t ronde. Hij kwaamp geen steek wieder, het leek unbegunnen wark en daor lag hij wear, laankoet schrowend op de vloer van ’t smerrige hokkien. Op dat moment kwam d’r een plietsie-auto langes en stapten twee jonge agenties tot de auto oet. In ien oogopslag zagen ze het tafereeltien: een kearl met kepotte klompen, blooud um de kop, scheuren in ’t gooud en dik zwiet op de kop, die ok nog ies moord en braand schrowde. Met veul gedoe hebt ze de deure lös kregen en hebt ze de man in de arms pakt en in de plietsie-auto trökken. Op zien minst, dachten de plietsiemannen, hadden ze een oldere crimineel te pakken: lösslagen en agressief, die vast een bulte op zien karfstokke zul hebben. Ze heb ‘m metnummen hen ’t plietsiebureau en hum ‘as ofkoeling’ in ’t paolenhokkien gooit. Een paar uur laoter vul d’r wear te praoten en kwam ’t warkelijke verhaol op ’t tapijt. Ze hebt hum toen regelrecht hen Rowol bracht, waoras Wubbegien in alle staoten al op hum zat te wachten. De tienties weiden hum nog oet de broekebuus, toen ze hum hen hoes dreugen en hij mismoedig deelzakte op ’n stoele. En non zat ze daor: tegenover heur eigen man, heur eigen crimineel en oldere jongere….. Bij alle zorg blunk d’r ok een beetien grootsigheid in de ogen van Wubbegien: “rustig mor mien jong, ie bint wear waoras ie heurt en ie hebt je gooud weard….!” – “ik zal wal veur je zörgen, heur…!”……..

Albert Boelen