RODEN – L’histoire se repete. Ik ben weer gaan sporten. Niet vrijblijvend, want dat werkt niet bij mij. Ik ben immers meester in het verzinnen van smoezen om vooral niet te gaan. Gemiddeld gaat het een week of twee goed. Nu is alles anders. In Arjan Dam heb ik een Personal Trainer. Het ultieme redmiddel van iemand die de conditie van de gemiddelde wijkagent heeft en gek is op lekker (en vet) eten en ook nog niet al te veel beweegt.
Zo, de zoveelste zege op mezelf is weer binnen. De loopband. Jawel, hij is beklommen. Met een snelheid van negen (!) kilometer per uur denderde ik op de loopband. Onwaarschijnlijk. De tred was soepel, lichtvoetig, kwiek. Tien minuten liefst. Wat een overwinning. En ik voelde me niet eens bekeken. Er werd niet eens gelachen. Niemand die op of omkeek. Ik moet eerlijk bekennen dat dat ook wel de kracht is van Fitnesscentrum Roden. Niemand die je van top tot een observeert en kijkt of je wel echt een wasbordje hebt. Niemand die iets van je kleding zegt, niemand die raar opkijkt als je per ongeluk een wind laat. Men laat je gewoon je ding doen. Niemand die raar opkijkt als je slechts in staat bent je eigen lichaamsgewicht vijftien keer op te drukken. Niemand die er iets van zegt. In Fitnesscentrum Roden kun je feitelijk doen en laten wat je wilt. Je bent niet op voorhand afgeschreven, je wordt niet beoordeeld op uiterlijk of uiterlijk vertoon. En dus heb ik het aardig naar de zin. Arjan is soms wel eens een vreselijke man, zeker als ik de verzuring in m’n benen voel en nog tien keer een oefening moet doen. Is goed voor je, is vaak z’n summiere commentaar. En gelijk heeft ie. De mensen die onder Arjan trainen vormen overigens wel een aardige afspiegeling van hetgeen er zoal in Fitnesscentrum Roden rondloopt. Arjan heeft alles. Een fotomodel, mensen die bepaalde spieren willen trainen, mensen die last hebben van bepaalde spieren, oude mannen, jonge dames en mij. Zeg maar een dwarsdoorsnede van de bevolking. Je voelt je er thuis, behalve dan wanneer Arjan me de Chin op dirigeert. Ik heb het er al vaker over gehad, maar de Chin is een vreselijk ding. Zeg maar gerust het meest vreselijke ding in het Fitnesscentrum. Je ziet er ook zelden iemand op, of zou dat komen omdat ik er zelf met een redelijke boog omheen loop? Donderdag heb ik genoten van de Chin. Ik moest. Van Arjan. Drie keer zelfs. Alsof er geen eind aankwam. Naast me zaten wat vrouwen te kijken, die op een ander toestel bezig waren. Na de derde sessie kreeg ik iets dat leek op een applausje. Plaatsvervangende schaamte maakte zich van mij meester. Voor ik het vergeet: uit de laatste metingen – door Arjan hoogstpersoonlijk uitgevoerd- bleek dat ik andermaal ‘omvang centimeters’ ben verloren, het vetpercentage is gedaald en dat ik wéér wat lichter ben. En nu de barrière die loopband heet ook genomen is, kan het alleen nog maar beter gaan. Al draafde Arjan wat door toen hij riep binnenkort een duurloop van een half uurtje te willen maken. Ik heb er niet eens de schoenen voor..