01-11-2011 - Klein leed

Regelmatig wordt er gebeld over vogels van diverse pluimage die tegen ramen vliegen. Twee weken geleden nog door mevrouw Van Rijn uit Roden, dochter van de vroegere bakker Van Rijn uit de Heerestraat. Het ging om een ’weidevogelachtige’ soort met een grote snavel. Een naam noemen is in zo’n geval vrij zinloos, je komt namelijk nogal eens voor verrassingen te staan. Zo ook hier, want een Houtsnip (foto) associeer je niet direct met een weidevogel, hoewel zijn neefje de Watersnip er wel toe behoort.

Het ongelukje vond plaats op het Zuidenveld waar een woning van mevrouw en partner wordt verbouwd. Bouwvakkers vonden de vogel naast het huis en hadden het slachtoffer in een verhuisdoos gestopt. Er zat best nog wel leven in, maar wegvliegen was er niet bij. In dit geval heb ik de vogel maar mee naar huis genomen en de doos geopend in de tuin gezet. Kijken of er sprake was van een soort shock. Soms komen ze bij en vliegen zomaar weg. Veel beweging kwam er echter niet in, hetgeen enige zorgen baarde. Van een dierenarts had ik een telefoonnummer voor opvang gekregen, maar er werd niet opgenomen. Mijn vrouw was inmiddels thuisgekomen met een vriendin en zij zeiden bij het aanschouwen van de vogel: ”Ach, wat issie lief en wat issie mooi”. Toen dacht ik om de één of andere reden, vraag me niet waarom, dat het een vrouwtjesvogel moest zijn.

Toen ik thuis kwam, nadat ik ‘s middags afwezig was geweest, bleek dat mijn vrouw een afspraak had gemaakt met de Dierenambulance in Assen. Deze zou in de loop van de avond langskomen om de vogel op te halen. Maar intussen had ik gezien dat de vogel een oog dicht had zitten, er zat een wit vlies voor. Bovendien leek het dat een vleugel iets afhing. Dat was een slecht teken en voor mij aanleiding naar Assen te bellen om te zeggen dat het mij maar het beste leek de vogel een ’natuurlijke’ dood te laten sterven. Want wat een onderneming om uit Assen naar Roden te komen voor een vogel die toch al op sterven na dood was. Bovendien had ik al geopperd dat de vogel, eenmaal dood, nog zou kunnen dienen als smakelijk hapje. Dat vond mijn vrouw eerst een slecht idee, maar niet veel later wist ze me te vertellen dat ik de vogel wel moest laten besterven. Daar was ze volgens mij al druk mee bezig en vanwege het slechte weer sprak ze haar smakelijke reserves al behoorlijk aan. En wat blijft er van zo’n kleine vogel – formaat Patrijs – dan nog over. We hadden haar inmiddels uit de doos gehaald zodat ze zich vrij in de tuin kon verplaatsen en misschien vond ze voedsel.
’s Avonds vertelde mijn vrouw dat de snip eenmaal dood, want daar gingen we vanuit, in het geheel moest worden gebraden met ingewanden en al. De hals moet daarbij naar voren worden gebogen, met de lange snavel tussen de dijen gestoken en de pootjes op de rug in elkaar gevouwen, waarna ze zo de pan in kan. De ingewanden worden na het braden eruit genomen, op een toastje gesmeerd en met wat stukjes vlees erop schijnt het echt een delicatesse te zijn. Het is maar een klein hapje, dus nuttig je dat later op de avond en eer je het met een mooie fles Bordeaux of Bourgogne. Het water liep me al in de mond bij dit vooruitzicht.

De volgende dag bleek dat de snip zich een stuk in de tuin had verplaatst. Waarschijnlijk kwam het door het slechte weer dat ze een meer beschutte plek had gezocht, het regende af en toe pijpenstelen. Laat in de middag bleek dat het oog zowaar weer helder was en ze vloog zelfs een paar meter, maar plonsde wel midden in de vijver. Toch wist ze zich zelf te redden en bereikte de rand waar ze half in het water bleef staan. Zo ging ze ook de avond in. De volgende dag bleek ze onvindbaar. In een straal van 50 meter heb ik alles minutieus uitgekamd, maar de vogel bleek te zijn gevlogen. ”Weg hapje”, dacht ik nog, maar was toch ook opgelucht dat ze het had gered. Drie dagen later maakte ik een rondje in het Mensingebos en in de buurt van het Moltmakersstuk vloog een Houtsnip op, kwam in mijn richting en dichtbij gekomen zag ik haar even met een oog knipperen. Het was ’onze eigen’ snip die een knipoog gaf. Echt waar!