24-01-2012 - Opzienbarende cijfers

Voor mij is een bezoek aan een boekhandel altijd een hachelijke onderneming. Voor je het weet heb je een stapel boeken in handen die allemaal de moeite waard zijn om te lezen en te bezitten; hebbedingetjes dus. Het zal u niet verbazen dat het veelal natuurboeken zijn - het lezen van romans is niet echt mijn ding - maar ja, ook mijn budget is beperkt en dan ontkom je er niet aan dat er soms keuzes moeten worden gemaakt.

Kort geleden was ik in ’mijn’ boekhandel (Daan Nijman in Roden) waarbij de belangstelling vooral uitging naar de nieuwe Bosatlas. Daar hing echter wel een prijskaartje aan van meer dan 100 euro. Aangezien er meer boeken waren die mijn aandacht trokken bleef die (voorlopig) liggen. Uiteindelijk verliet ik de winkel met vijf boeken. Daarbij was trouwens Bonita Avenue van Peter Buwalda, want zo nu en dan wil ik mijn vrouw ook wel eens een plezier doen. Bovendien maakte het NRC Handelsblad in een recensie gewag van ’verbijsterend vakmanschap’, hetgeen mijn nieuwsgierigheid voldoende prikkelde om tot aanschaf over te gaan. Wellicht leidt het tijdens een vakantie op een verregende dag tot prettige leesmomenten.

Waar ik al een eind in ben gevorderd is een boek van Lucas Wenniger: ‘De stinkende scharrelpapegaai’, waarmee de Kakapo wordt bedoeld. Daarvan leefden er misschien wel miljoenen in Nieuw-Zeeland totdat de mens (de Maori’s) daar voet aan wal zette. Toen begon de afname van deze grondbewoner - vliegen kunnen ze niet - hetgeen werd versneld toen de Engelsen zich er vestigden. Voor het vlees (en jacht) werden konijnen geïntroduceerd en toen daar teveel van kwamen werden wezels en hermelijnen ingevoerd die liever achter een slome duikelaar als de Kakapo aangingen dan achter een rap konijn. Dankzij strikte bescherming leven er nu nog 150 vogels. Het boek verhaalt op een ’vermakelijke’ wijze over soorten die de evolutionaire race niet konden bijhouden of juist weer wel en zich aanpasten. Terloops wordt over ’die kale apensoort’ (de mens) nog opgemerkt dat zo’n 10.000 jaar geleden daarvan minder op de hele wereld woonden dan de huidige bevolking van Nederland. Vooral dankzij de landbouwrevolutie is dat aantal veranderd en mag gesproken worden van een groot evolutionair succes. Voor zolang het duurt.

Een ander boek dat ik kocht was van ’insectenprofessor’ Marcel Dicke: ’Blij met een dooie mug’. Op ronduit hilarische wijze legt hij in korte verhaaltjes uit waarom wij blij moeten zijn met (bijna) alle insecten. Slechts 0,5 % levert problemen op omdat ze verzot zijn op ons voedsel en nog erger, op onszelf. Dan ben je blij met een dooie mug! Enkele cijfers wil ik u niet onthouden: bijvoorbeeld dat er per mens 200 - 2000 kilo insecten zijn. Wat mij ook aansprak was een verhaal over bladluizen. Een bladluismoeder kan per dag vijf nakomelingen produceren (larven) die na een week ook weer voor nakomelingen kunnen zorgen. Een natuuronderzoeker rekende uit dat wanneer alle dieren zouden blijven leven dit in één zomer zou leiden tot een 4 rijen brede colonne van 45.000 kilometer, wat langer is dan de omtrek van de aarde!

Nienoordsingel
De door Dick Holtman georganiseerde petitie (www.redeenbeukenleven.nl) tegen de kap van de gezonde beuken (foto) is al door een opzienbarend aantal mensen ondertekend. Waarschijnlijk zijn dat er op het eind van de week al veel meer dan 2000. En dan te bedenken dat de burgemeester en wethouder Haseloop in een gesprek Dick uitdrukkelijk hebben verzocht af te zien van deze actie. Het mag best curieus worden genoemd dat dit werd gedaan door vertegenwoordigers van een volkspartij die zegt voor vrijheid en democratie te zijn! Het is niet voor niets dat ik mij wel eens laatdunkend uitlaat over bestuurders. Vorig jaar liet Haseloop in een interview nog weten dat vanwege het voorkomen van vleermuizen, die wettelijk beschermd zijn, er binnen de klankbordgroep scenario’s bedacht moeten worden om de kap van de bomen toch te kunnen laten plaatsvinden. Dan moet je toch vrezen dat je als groep geïnstalleerd bent als een verlengstuk van de gemeente.