16-12-2008 - FANFARE-CORPS

Begin 2009 wordt er in Roden een monument ter nagedachtenis aan de dichteres Vasalis onthuld. Tot de onthulling van de door Erick de Lyon gemaakte versregels, wordt wekelijks een gedicht van Vasalis besproken. Deze keer wordt het gedicht Fanfare-corps besproken door Maarten Streefland.

De lucht scheen blinkend door de blaren,
bleek en volmaakt als glas geslepen.
Met vaste manlijke gebaren
werden de horens aangegrepen,
en luidkeels, zonder enig schromen
spoot de muziek tussen de bomen;
heldhaftig, trots. Een onverbloemde
voor elk verstaanbare muziek,
die aan het ademloos publiek
ieder gevoel met name noemde.

En even plots werd dit geklater
gedempt, twee koopren kelen weenden…
-over het donkergroene water
gleden twee smalle witte eenden
geluidloos als een droombeeld voort-
De horens, smekend en gesmoord
Schenen hen dringend iets te vragen,
hen volgend met haast menslijk klagen.

Een warm en onverwacht verdriet,
eerbied voor de gewoonste dingen,
neiging om hardop mee te zingen.
en dan te huilen om dit lied
ontstond in mijn verwend gemoed.
Ik voelde me bedroefd en goed.

M. Vasalis, uit ‘Parken en woestijnen. s-Gravenhage ,1940

Fanfare-Corps heb ik gekozen, omdat ik van fanfaremuziek houd op een manier zoals de dichteres het verwoordt. Fanfaremuziek, schrijft ze, is een feest dat je moet horen en zien. Fanfaremuziek is muziek van de open ruimte, is stoer, puur en begrijpelijk. Ze kan klaterend uitbundig zijn, maar ook ingehouden, bijna menselijk. Fanfaremuziek doet wat met je, ze maakt emoties los en roept beelden op die je verrassen.
In gedachte zie ik de dichteres in een park lopen. Er klinkt tussen de bomen fanfaremuziek. Terwijl ze luistert, maken zich tegenstrijdige gevoelens van haar meester. Ze voelt zich plotsklaps opgenomen in een volmaakte harmonie waarin alles op zijn plaats valt en waarin zelfs de gewoonste dingen een respectvolle betekenis krijgen. Ze kan wel zingen van blijheid, maar tegelijkertijd overkomt haar een groot verdriet. Waarom? Misschien vanwege het besef dat zij dit korte moment van intens geluk niet kan vasthouden? Dat dit geluk eindig is, dat ze zal moeten terugkeren naar de onvolmaaktheid van het alledaagse bestaan? Ze moet erom huilen, maar tegelijk heeft ze er ook vrede mee: Ik voelde me bedroefd en goed.

Maarten Streefland