25-10-2011 - Een bezoek aan de dokter

‘Kleed u zich maar even uit’, zei ze. En daarmee begon de ellende.
Lage rugpijn is een vreselijke ziekte. Meestal worden de klachten veroorzaakt door luiheid (lees: weinig bewegen), vetzucht en zittend werk. Gaat vanzelf weer over, een pakje Ibuprofen van de Etos doet vaak wonderen. Deze keer was het echter anders. Mijn been deed ook al pijn. Of pijn, ik verneem het been niet, moet af en toe zelfs even voelen of ik überhaupt nog een been heb. En dus restte me niets anders dan een bezoek aan de dokter.

‘Kleed u zich maar even uit’’, zei ze. Ik aarzelde even, niet in de laatste plaats vanwege de brunette die als stagiair uitgerekend vandaag dienst had. En ik had niet eens m’n beste onderbroek aan. De herenstring hing nog over de stoel.
Lage rugpijn is iets ondefinieerbaars. Magere mensen zullen niet weten wat wij dikzakken bedoelen, maar het is een hel. En als dan je been ook nog weigert, dan ben je een eind van huis.
Dokter voelde, sloeg met een hamertje op knie en achillespees, constateerde nog geen klapvoet en verzocht me me weer aan te kleden. De stagiair had meewarig naar me staan kijken. In mijn Hema onderbroek, met pensje. Ze zei niets, en dat was maar beter ook. Vanavond lag ze waarschijnlijk weer naast haar surfboy, die ongetwijfeld nog nooit een seconde last van lage rugpijn heeft gehad.
De dokter tikte op haar sterk verouderde pc. Ze zei aanvankelijk niets. Ik hees me zo snel mogelijk in de kleding, dat was wel zo prettig voor alle partijen. Het tikken ging onverdroten voort. Af en toe keek ze me even aan.
‘Ik denk dat je een hernia hebt’’, zei ze, tussen het tikken door. Mijn hart verzakte. Een pijnscheut door de rug. Een doof been. ‘’Je hebt alle symptomen van een goede hernia’’, voegde ze toe. ‘’Pillen, bewegingstherapie en veel bewegen’’, zo liet ze weten. ‘’Ga wandelen. Ga de paden op, de lanen in. Ga lekker (??) zwemmen. Goed voor lijf en leden. Loop wat vaker. Beweeg wat meer op uw werk. Bespreek dat ook met uw leidinggevende’’, zei ze nog. Ik heb dat gedaan, heb het bespoken met mijn leidinggevende.
‘Ik heb een hernia’
‘Das niet zo mooi’
Het wandelen gaat me goed af trouwens. Het valt best mee. Zwemmen is er nog niet echt van gekomen. Het meer bewegen op het werk beperkt zich tot het lopen van wat rondjes en wat vaker naar de koffieautomaat. Leven met een hernia is een strijd. Een tijdje terug schreef ik dat ik een hekel heb aan mensen die wandelen. Nu loop ik zelf. Mensen die me tegenkomen hebben recht op een verklaring en die is bij deze gegeven. Mocht u mij signaleren op het trottoir of bospad, onthoud dan dat dit niet voor de lol is, maar slechts op doktersadvies. En mocht u een man met pensje een duik zien nemen, weet dan dat het moet. Ik heb een hernia. Stiekem ben ik overigens best een beetje trots op het feit dat mijn lage rugpijn voortaan niet meer beschouwd wordt als aanstellerij. Het wandelen neem ik daarbij op de koop toe.