11-10-2011 - Meta de Vries had de mooiste radiostem

Alsof het in de lucht hangt. Vrijdagmiddag werd bekend dat Meta de Vries overleden is. Meta de Vries had de mooiste radiostem die Nederland ooit gekend heeft. Meta deed aan toeristische tips en slaagde er in om een cultuurbarbaar als mij warm te maken voor een expositie in een graanmuseum.

 Kanker maakte een einde aan het leven van Meta, die ik slechts van stem herkende. Geen beeld, wel geluid. De dood hangt nadrukkelijk in de lucht. Steve Jobs ging ook al, op veel te jonge leeftijd. Jobs at vrijwel alleen fruit en stierf toch aan kanker. Voor mij als niet fruiteter biedt dat toch weer enige hoop. Van Harry Muskee hebben we onlangs ook al afscheid moeten nemen, Amy Winehouse ging ze allen voor. Hella Haase bereikte weliswaar een gerespecteerde leeftijd, haar overlijden kwam toch nog onverwacht.
De dood hangt in de lucht, net als ziekte. Om je heen wordt de één na de ander (ernstig) ziek. In een tijd waarin je met één druk op de Apple-knop vrijwel alles kunt, slagen ‘we’ er met z’n allen maar niet in om de vreselijke ziekte die kanker heet weerwoord te bieden. Moeilijk te aanvaarden. Zo is het ook bijzonder moeilijk te aanvaarden dat Juf Johanna ziek is. Ik heb iets met Juf Johanna. Zij was de eerste juf van mijn zoon en is dat nu van mijn dochter. De kinderen zijn lyrisch over Juf Johanna. Dochterlief van twee noemt haar Hanna. Onlangs kwam dochterlief uit school met de mededeling dat Hanna ziek was. Iets met de buik, zo beweerde ze. Dat van de buik klopte niet, dat ze uit de roulatie is helaas wel. Johanna werd getroffen door iets dat we normaliter niemand toewensen, een hersenbloeding. Ik leg het maar niet uit aan Cloëy, want dat snapt ze toch niet. Hoewel mijn verbondenheid met Johanna zich beperkt toch ‘hoi’ en ‘tot volgende week’ heeft ze iets. Ze straalde altijd, was altijd even enthousiast, de kinderen dwepen met haar en als er een feestje was hees ze zich zonder morren in een Kabouter Plop pak. Bij Johanna zijn de kinderen in perfecte handen. Juf Johanna zal – zo schat ik- midden veertig zijn. Ik zag haar vrijwel elke morgen fietsen, want voor ze de peuters een leuke morgen bezorgde, bracht ze andere kinderen – per fiets- naar de basisschool. Door weer en wind. Juf Johanna ligt al een tijdje in het ziekenhuis, en net als Cloëy mis ik haar. Dat zegt niets over de andere juffen van de school, maar toch. Johanna belde vorig jaar dat ze graag met de kindertjes op de foto in de Krant wilde. Die foto hangt nu in het lokaal. Net als foto’s van andere kinderen met wie ze het zo goed kan vinden. De school heeft prima gereageerd op de absentie van Johanna. We hebben een kaart gestuurd. ‘Hanna is nog steeds ziek’’, zei Cloëy donderdag. En hoewel normaliter héél druk, viel ze nu even stil. Alsof ze weet dat het meer dan is dan een beetje buikpijn. Hoe het precies met Johanna is, weet ik niet. Dat de kinderen haar missen, wél. Misschien tegen beter weten in hoop ik Johanna heel snel weer op school te zien. Ik gun haar uit de grond van mijn hart (en dat van Cloëy) een wonderbaarlijk (snel) herstel.