28-09-2011 - En gelukkig kan hij nog niet lezen.

Mensen, neem geen kinderen. In elk geval geen zoon die gaat voetballen. Slechts een enkeling vaart er wel bij, de rest moet het doen met ergernis. Mika is geen Messi, en dat is een hard gelag. Weet je, als vader neem je je voor je totaal niet met het voetbal van je zoon te bemoeien. Geen geschreeuw langs de lijn tegen de scheidsrechter, geen kritiek op de vaders die wél elke week tijd vrijmaken om de kinderen te trainen en al helemaal geen mening geven over het beleid van de club, al zou je van de daken willen schreeuwen dat er he-le-maal niets van deugt. Je houdt je stil en moedigt slechts aan: ‘kom op’, ‘beetje feller’ en ‘zet ‘m op’. Dat soort dooddoeners.

 Als Jip, Rick, Binc, Michiel, Thijs, Alain of Niels scoren, juich je. Zó leuk, dat een zoon van een andere vader wél scoort. Zó leuk. Je maakt immers deel uit van het geheel. Je bent een team. En dus gun je de ploeggenoten van Mika hun doelpuntje. Mika kan wel voetballen. Hij kan kappen en draaien en hij kan best een doelpuntje maken. Maar dat de klasse er afdruipt: nou nee. Hij is bovendien lui en wacht gerust moederziel alleen op de helft van de tegenstander op een bal om vervolgens alleen op de keeper af te gaan. Positief is wel dat hij zich geen ene reet aantrekt van mensen die roepen dat hij mee moet verdedigen. Dan volgt mijn Mika wél zijn eigen kop. Zal ie wel van z’n moeder hebben, denk ik. Mika doet – ergernis- aan buik- en knieschuiven als hij scoort. Zelfs op de training. Mika let soms niet op en laat zich kinderlijk eenvoudig aan de kant zetten. Soms heeft hij geen zin, zo lijkt het. Soms rolt hij met Rick over de grond, zijn ze tijdens een nuttige kap- en draaisessie aan het vechten. Soms – heel soms- is hij goed, vaker wisselvallig. Soms zelfs zwak tot matig. Pupillenvoetbal, je moet er in elk geval geduld voor hebben, en er écht tegen kunnen. Laatst plaste een jongen op het veld, dwars door zijn sportbroekje heen. Moet je maar leuk vinden en begrijpen. ‘Geeft niks jongen.’ Laatst wilde Mika in het doel, vanwege vooral de grote keeperhandschoenen. Een afknapper. De slechtste of dikste voetballertjes staan – zo luidt het aloude adagium- immers in het doel, en dus zeker niet mijn zoon. De strafschopjes na afloop irriteren me ook al mateloos. Wat een onzin en wat duurt dat allemaal lang. Mika’s eerste competitiewedstrijd ooit, afgelopen zaterdag, moest ik missen. Achteraf was ik daar bepaald niet rouwig om. Mika verloor namelijk met 5-12, al maakte hij er zelf – overdrijven hè, heeft ie denk ik ook van z’n moeder- 7-12 van. Hij roemde de doelman van Zevenhuizen F2. Bij de tegenstander liep een grote jonge rond, die ballen van twintig meter zó in de goal schoot. Mika zag het allemaal aan vanaf de helft van de tegenstander. Moederziel alleen. De kansen kwamen er – begreep ik van z’n moeder- wel, hij scoorde niet. Mika heeft vooral heel veel plezier. En daar moet ik het als papa maar mee doen. En gelukkig kan hij nog niet lezen.