02-08-2011 - ?Nee, ik heb meegedaan aan de Drentse fietsvierdaagse, juf?

Het kan dus nóg erger. Had ik het vorige week over mensen die wandelen, deze week zag ik mensen fietsen. In groepsverband, vier dagen lang. Kijk, met fietsen is op zich niet zoveel mis. Als je van plan bent de bloemetjes eens goed buiten te zetten, dan is een fiets een handig vervoermiddel. Je parkeert ‘m zo voor het café en ben je zat, dan fiets je (of iets wat daar op lijkt) gewoon weer naar huis. In groepsverband fietsen is echter erg. Ook nu zag je het fenomeen afritsbroek weer veelvuldig aan de anders zo mooie Noordenvelder horizon. Vanuit Norg, via Langelo, sloegen donderdagochtend fietsers linksaf de Markeweg op. Ik telde twintig fietsers, ik zag twaalf afritsbroeken. Zes fietsers waren al aan het ritsen geweest. Drie paar benen zagen waarschijnlijk voor het eerst de koperen ploert, zó wit waren de ledematen. Maar goed: als je een afritsbroek hebt, dan wil je ‘m natuurlijk gebruiken ook.

Verder heb ik me verbaast over de landkaarten voorop de fiets. Alsof ze in het centrum van New York fietsten en met spoed een pakketje af moesten leveren bij de FBI. Om van Norg naar Roden te fietsen heb je echt niet zo’n stalen frame voorop de fiets nodig. Integendeel. De in de grond getimmerde paddenstoeltjes (mag dat zomaar?) wijzen de weg, en anders fiets je gewoon achter de sliert afritsbroeken aan. Kindje kan de was doen. Bovendien- zo zag ik- is de route van de vierdaagse volledig bepijld.
Deelnemers aan de vierdaagse zijn naast de afritsbroeken, duidelijk te herkennen aan een vlaggetje. Zie je een vlaggetje dan weet je het zeker: die mensen hebben geen geld voor een normale vakantie. Een aantal deelnemers was blijkbaar zó trots op deelname aan de vierdaagse, dat ze een soort van antenne op de pakjesdrager (naast de koelbox) hadden gemaakt, waarop een soort van antenne de vlag droeg. Ga er maar aan staan, wát een werk. Veel (wat oudere) echtparen die deelnamen aan de nutteloze fietstocht waren overigens te herkennen aan de identieke kledij die gedragen werd. Voor de vierdaagse samen even naar de Henk ten Hoor om samen hetzelfde (vaak grijze) joggingpak te kopen. Met een beetje geluk krijg je bij Henk nog korting ook. Of koop je twee. Eén voor op de fiets, de ander om samen even een rondje op de camping te lopen en bij andere mensen naar binnen te gluren. Het gaat de fietsers ook vaak nog om de snelheid en om de medaille. Bij gebrek aan prestaties voor de samenleving is een medaille van de fietsvierdaagse voor veel mensen het hoogst haalbare. Een levensdoel. Bovendien – zo begreep ik- is de medaille van de fietsvierdaagse weer wat fraaier dan die van de wandelvierdaagse, ook al zo’n bijzonder fenomeen.
Het ergst vind ik het echter voor de kinderen. Ik zag een jongetje van een jaar of acht achter zijn vader en moeder fietsen. Met vlaggetje en chagrijnige blik. Hij fietste in zijn welverdiende vakantie van Norg naar Roden. In de regen. Zoiets doet het natuurlijk niet goed op school.
‘Zeg Jantje, ben jij nog op vakantie geweest?’
‘Nee, ik heb meegedaan aan de Drentse fietsvierdaagse, juf’
Het ventje is voor zijn leven getekend.