28-12-2011 - Een tweet de wereld in

Vorig jaar, op 31 december – ik was nog jarig ook- om precies te zijn, besloot ik een tweet de wereld in te slingeren. De tekst luidde als volgt. ‘’Het kan zomaar zijn dat de Postcodeknaller dit jaar in Noordenveld valt. Net gebeld of er morgen fotograaf beschikbaar is.’’

Het opstellen van de tweet was zo gepiept, de gevolgen waren best groot. ’s Avonds – ik zat zelf in een werkelijk afgeladen sporthal in Hoogeveen- maakte de telefoon overuren. Ik was echter in functie en hoorde pas ver na middernacht alle voicemailberichten. Die logen er niet om. Ik moest maar eens wat websites bezoeken en mensen wilden weten hoe ik aan deze informatie was gekomen. Eenmaal thuis in Roden slingerde ik de computer aan. Een bericht op Fok!. 150.000 keer bekeken, honderden reacties. Over de manipulatie van de Postcodeloterij, dat het een schande was dat de prijzen min of meer op voorhand al bekend waren en meer van dat soort zaken. Ik werd geciteerd, zonder ook maar één woord met Fok! gesproken te hebben. Kortom: één tweetje maakte nogal wat los. De volgende dag reed ik nietsvermoedend door het centrum van Roden. Rijen bij Berend Roelfzema voor de winkel. Iedereen schafte een lot aan, ook mensen die niet in het gebied woonden. Er ontstond iets dat leek op een hype. ’s Middags belde SBS6. Ik gaf geen commentaar, waarna toch een berichtje op hun website verscheen. De Telegraaf belde ook. Niet om te vragen of ik bij ze wilde werken, wel naar het verhaal achter de tweet. Ook nu gaf ik geen commentaar. Leek me beter. In de supermarkt werd ik aangesproken door mensen of ze écht een lot moesten gaan kopen. Hoe het nou precies zat. Ik liet het maar in het midden. Zo van ‘als je geen lot koopt, weet je zeker dat je niks wint’. En toen brak dé dag aan. Om 20.00 uur zat heel Noordenveld voor de buis. Op twitter was het bijkans trending topic. Mensen reden door Noordenveld, teneinde de rode truc en de vreselijk irritante Gaston aan te treffen. En zowaar. In Norg werd de vrachtwagen gespot, onverlicht, bij het voetvalveld. Klaar om tevoorschijn te komen. In Norg ontstonden files, terwijl iemand ook iets in Roden zou hebben gezien. Daar liep namelijk een kale man op straat, die gelijkenissen vertoonde met Gaston. Het programma verliep geheel volgens schema. De ene na de andere prijs ging er uit. In Zuid-Holland, Noord-Holland, Zeeland en Limburg. Te pas en te onpas meldde Winston ‘dat er in het noorden van het land nog steeds geen prijs gevallen was’. Dat paste natuurlijk precies in het verhaal. Intussen werd het drukker en drukker in de straten van Roden en Norg. Iedereen leek ineens een glimp van Gaston en de rode truck gezien te hebben. Fotografen rukten uit. Nog één reclameblok en dan zou Gaston in Norg verschijnen. Winston maakte even plaats voor het laatste reclameblok en de telefoon barste bijna uit elkaar van de twitterberichten. Het uur u naderde. Nog even en Winston zou Noordenveld écht op de kaart zetten. Drie, twee, een: de laatste prijs (miljoenen euro’s) viel in Amsterdam. Meteen na de mededeling zette ik de telefoon maar uit. Op Fok! heb ik nooit weer gekeken. De Telegraaf heeft nooit weer gebeld, SBS6 evenmin. Bedreigingen bleven gelukkig uit. Ik heb dit jaar lang getwijfeld weer een gerucht de wereld in te helpen. Ik heb er maar van afgezien. Bewezen was echter wel dat je met één onbenullig berichtje, massa’s mensen op de been kunt brengen. En eigenlijk is dat een tamelijk zorgelijke ontwikkeling.