07-02-2012 - Weg met het thermo-ondergoed!

Om maar een open deur in te trappen: het is koud. En ik houd daar niet van. En met mij doet iedereen gek. Je moet naar de ijsbaan. Dat hoort zo. IJspret, het woord alleen al. Pret in de kou. Maar wat een gedoe zeg. Kinderen die lagen met kleding aan moeten: ondergoed, thermobroekje en hemd daarover heen, pyjama, gewone kleding, sjaal, muts, jas en handschoenen. Oorwarmers, indien gewenst en een extra sjaal tot net onder de neus. Kind is er klaar voor, bindt de ijzers onder en schaatst (valt) een rondje. Dan moet hij plassen. Alles kan uit. Pas na een minuut of tien is de onderbroek bereikt en kan geplast worden. Vijf minuten later heeft ie alles weer aan, schaatst nog een rondje en wil wel naar huis. Hij is inmiddels een keer of vijf gevallen en vind het toch wel fris. Resumé: een uur kleding aan- en uittrekken en een kwartiertje plezier. Leuk joh, even schaatsen.
Bovendien- zo leerde een uurtje lezen mij op de warme bank- stellen we ons verschrikkelijk aan. Zegt Wim Hof, beter bekend als de ‘Iceman’ en vriend van Willibrord Frequin, in Quest van deze week. Deze beste man staat met gemak twee uur tot zijn nek in de ijsklontjes en zwemt in zijn zwembroek onder poolijs door. Mensen vinden Wim gek, dat is ie echter niet. Wim bedekt niets als hij de strijd met de kou aangaat, behalve dan de ogen. Ooit – ergens in een koude zee- dreigden zijn ogen het te begeven. Sindsdien is het enige dat Wim draagt een minuscuul zwembrilletje. Wim liep ooit een marathon in de sneeuw. Op blote voeten. Resultaat: derdegraads brandwonden. Maar leuk joh.
Wim heeft bovendien een tip voor ons koukleumen. Volg die tip op en je bent eens en voorgoed af van al die rompslomp met winterkleding. ‘’Ga op je knieën zitten en adem alsof je een ballon opblaast. Neus in, mond uit. Op den duur, na een keer of dertig ademen, begin je iets te voelen. Tintelingen, licht in je hoofd, een soort loomheid. Zuig dan nog één keer je longen volledig vol met lucht, blaas nog eenmaal volledig uit en haal daarna zo lang mogelijk geen adem. Ik geef deze oefeningen vaak op cursussen. Mensen zitten met de lippen stijf dicht verbaasd naar de klok te kijken. Dertig seconden met lege longen, veertig seconden met lege longen, één minuut, één minuut tien! Er is niks zweverigs aan deze oefening, het is pure biochemie. Je verzadigt je cellen met zuurstof. Positivering van je cellading, noem ik dat. Daardoor laad je je lichaam op voor extreme lichamelijke prestaties. Je komt in een toestand waarop je op je allersterkst bent. En dan kun je meer dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Zelfs een ijsbad middenin de winter.’’
Zondagavond, 23.00 uur. Ik zat op de knieën in de kamer en volgde de tips van Wim. En zowaar: zonder geklaag en zonder dat de elektrische deken aan was, sprong ik zó mijn bed in. Zonder morren. Ik voelde geen kou. Nou ja, een heel klein beetje dan. Maar veel minder dan anders. De methode Wim helpt. We stellen ons allemaal aan. Weg met het thermo-ondergoed!