13-07-2010 - geen voetbal op de buis

Maandag was er even geen voetbal op de buis. Wel iets anders, een reconstructie namelijk van het ‘familiedrama Zoetermeer’. Vader vermoordde vrouw en twee piepjonge dochters, begroef ze in een bos en sliep een paar dagen later in het bed - waar hij dus zijn eigen vrouw omgebracht had- met een Poolse schone. Tot veertien dagen na de moord hield de dader zich van de domme. Hij huilde heel hard met alle nabestaanden mee. Hij wist niet waar z’n vrouw en twee werkelijk prachtige kinderen waren. Tot de politie bloedspetters in de slaapkamer ontdekte en de vader arresteerde. Na uren van verhoor bekende hij en wees hij de plek aan waar hij zijn gezinnetje had begraven.

 De politie stuitte als snel op een kinderknie. De knuffelbeer van een van de meisjes lachte de politie van een meter onder de grond toe. Oma’s en opa’s, vrienden en vriendinnen, ooms en tantes spraken in de documentaire openhartig over de zaak, die heel Nederland (maar heel even) in de greep had. Meneer had zijn gezin uitgeroeid omdat een Poolse vriendin dreigde naar zijn huis te komen. Een nogal rigoureuze maatregel. De kinderen en hun moeder werden opgegraven. Een medewerker van een uitvaartstichting kleedde ze aan en maakte ze ‘mooi’. Geëmotioneerd vertelde de man er over. De nabestaanden mochten hun kind en kleinkinderen heel even zien. Aanraken mocht niet meer. De uitvaart was bijzonder emotioneel. Een grote en twee kleine kistjes werden de kerk ingedragen. Zelfs de dominee weigerde tijdens de dienst al te zeer in te gaan op het geloof en een mogelijke herrijzenis. Hij wist dat daar – in deze situatie en met deze emoties- niemand op zat te wachten. Moeder en kinderen kregen een indrukwekkende uitvaart en liggen sindsdien samen op het kerkhof. Bij elkaar. Elke dag krijgen ze bezoek van opa’s en oma’s, vrienden, vriendinnen en andere familieleden. Hun leven was nog zo jong. Op beelden waren de meiden te zien. Ze schommelden en maakten lol. Hun knietjes waren kapot, zoals het eigenlijk hoort bij kinderen van drie en vier jaar. Een ongeluk zit dan immers in een klein hoekje. De dader kreeg aanvankelijk levenslang. Later werd dat echter teruggedraaid naar twintig jaar en TBS. Dat betekent dat hij naar verwachting ongeveer twaalf jaar vastzit. Daarna kan hij in principe een nieuw leven beginnen. Een gezinnetje stichten, mocht hij dat willen. De Nederlandse rechtstaat gunt hem een tweede kans. En dat ging er bij de nabestaanden uiteraard en heel begrijpelijk, niet in. En toch gebeurt het. Het leven van de nabestaanden – ze stripten de kinderkamer en de slaapkamer van de dader en zijn vrouw- is verwoest. De beste vriendin van de vermoorde moeder werkt al jaren niet meer. Ze is kapot van verdriet. Ik heb VI Oranje overgeslagen maandag. Van der Gijp was even niet leuk.