04-05-2010 - The Special One

Wat zou het mooi zijn. Otto Huisman die na een gewonnen debat met Lijst Groen Noordenveld voorman Henk Koekkoek voor hem gaat staan en de middelvinger ten hemel heft. Of zijn broek laat zakken. Wat zou het aangenaam zijn als Gerard (Pompstee) ’s nachts met Bart (Wapen van Drenthe) belt om sarrend zijn hogere omzetcijfers van die avond door te geven. Wat zou het heerlijk zijn als Jan Buiter spontaan een deuk in de auto van Geert Wolters zou schoppen, als gebleken is dat de twee procentregeling slechts 150.000 euro heeft opgeleverd, en niet zoals beloofd twee ton.

Wat zou het plezant zijn als Nico Bossina na weer een lange avond debatteren en een gewonnen debat spontaan de vrouw van de burgemeester in haar achterwerk zou knijpen. En wat zou het toch schitterend zijn als Rolf de Boer – spits van Roden- tijdens zijn laatste wedstrijd scoort en spontaan de tribune aan de Norgerweg in de fik steekt. Aan dit soort dingen moest ik denken toen ik Internazionale coach José Mourinho het veld in zag sprinten na de verloren wedstrijd tegen Barcelona. José was een schooljongetje die zijn gelijk gekregen had van de juf. De sprint, het pedante poseren voor de hoofdtribune van Nou Camp, het was geweldig. Ik zie het Bert van Marwijk nog niet doen. Ten eerste is die veel minder snel en ten tweede heeft die niet de helft van de uitstraling van de voormalige tolk van Louis van Gaal. Geweldige man, die Mourinho. Overal oorlog maken, overal tegenaan schoppen maar wel gewoon winnen. Altijd en overal. Hij maakt zijn grote mond altijd waar. En hoe dat gebeurt is helemaal niet interessant. Als Barcelona niet in staat is de Inter-muur te slechten, zijn ze simpelweg niet goed genoeg. Jose is een fenomeen, The Special One. In alles. Het is zwart of wit, grijs bestaat niet. Vroeger had je in Nederland ook best bijzondere trainers. Ernst Happel bijvoorbeeld, de man die gemiddeld drie zinnen per seizoen tot een speler sprak. Of Barry Hughes, de carnavaleske Brit. Of Bert Jacobs, die de term ‘hotseknots begonia voetbal’ introduceerde. En wat te denken van Fritz Korbach, die trainer die het deed met de vrouw van de hoofdsponsor en op zijn kantoor een enorme voorraad sterke drank had staan. Waar zijn ze gebleven? Tegenwoordig moeten we het doen met kleurloze grijze muizen als Theo Bos, Pieter Huistra, Wiljan Vloet, Ruud Brood en Arno Pijpers. Mensen vol theorie maar zonder eigen gezicht. José Mourinho is van een uitstervend ras. De man verdient het winnen van de Champions League. Ik verheug me nu alweer op zijn sprint over het veld van het Bernabeu stadion. Misschien kan hij Andries Jonker tackelen. Dan zou het feest namelijk helemaal compleet zijn.