27-04-2010 - Berts boekje is geen aanrader

Als de zon schijnt, dien je, op speciaal verzoek van de rest van het gezin, wat vaker buiten te zitten. Liefst met de boel wat open, zodat je – als je geluk hebt- nog wat verkleurd ook. Niets zinlozer dan bakken in de zon, en dus lees ik in de veel te warme zon een boek. Toevalligerwijs kreeg ik vorige week een boek over Bert Maalderink. U weet wel, de ietwat zeikerige interviewer van Oranje. Want naast interviewen kan Maalderink ook leuk schrijven, althans dat denkt hij zelf. Ik las het boekje – want meer is het niet- in een keer uit. Niet omdat het zo boeiend was, maar meer omdat ik de pagina’s scande en zo vrij snel bij de laatste pagina was.

Je verwacht een boek met anekdotes, je krijgt een slap verhaal over bondscoaches en de geboorte van zijn kinderen. Je denkt eindelijk eens een kijkje achter de schermen van Oranje te krijgen, je krijgt verhalen over de werkdruk. Kortom: Berts boekje is geen aanrader. Het voegt niets toe. En dus maar verder met een ander boek, die over gangstermeisje Priscilla Jourdan, vrouw van Marcel Kaatee, verdachte in de Holleeder zaak. Kaatee zou de boekhouder van Holleeder geweest zijn. Het boek was iets beter dan dat van Bert, maar erg boeiend was ook dit niet. Ja, het feit dat veel jonge vrouwen zich opgedirkt en al aanboden aan Holleeder. ‘Spannende mannen trekken blijkbaar toch aan’, besefte ik me, daarmee meteen allerlei illusies armer. Kaatee werd uiteindelijk vrijgesproken en het gezinnetje ging meteen op vakantie. Leuk, leuk, leuk. Alsof ik dat wil weten. Iedereen schrijft tegenwoordig maar een boek. Iedereen denkt dat te kunnen en een boeiend verhaal te hebben. Maar dat is niet zo. Net als ik de laatste pagina van het boek dichtsla, begint de voorbeschouwing op de bekerfinale. Met Van der Gijp en Van Halst. Mooi contrast: de serieuze koorknaap en de levensgenieter. De eerste zeven minuten van de wedstrijd zijn leuk, daarna is het gedaan met de pret. Ajax weet niet wat te doen en Feyenoord kan niks. El Ahmadi heeft soms best een leuk foefje, meestal gebruikt hij die ergens op het middenveld. Feyenoord kan aanvallend niets. Wijnaldum schijnt een talent te zijn en Tomasson was vroeger een hardwerkende aanvaller. Het brengt Feyenoord allemaal niets. Al hadden ze nog een dag gevoetbald, gescoord hadden ze niet. Boek drie van deze zondag lonkt. Ik heb Riphagen nog liggen. Een dik boek over een oorlogsmisdadiger. Ik lees de eerste pagina’s en kom er achter dat dit boek meer aandacht vergt. En die aandacht kan ik na Bert, Priscilla en de bekerfinale niet meer opbrengen. Als pleister op de wonde is mijn gezicht wat verkleurd. Een schrale troost.