13-04-2010 - Mensen doen soms gekke dingen.

Mensen doen soms gekke dingen. Ik las van de week een artikel op internet over een zogenaamde schetenfetisjist. De zwakbegaafde man vond het opwindend de geur van een vers gelaten scheet op te snuiven. De beste man vond een medestander, en maanden lieten ze winden in elkaars gezicht. En opgewonden dat ze raakten. Tot de ene man zich vergreep aan de andere en meer wilde dan alleen het ruiken van een ruft. Toen moest de politie er uiteindelijk aan te pas komen, en kwam het verhaal naar buiten. Hoewel voetballers elkaars scheten over het algemeen niet ruiken – en zeker niet op slechts een decimetertje afstand- is het laten van winden wél aan voetballers besteed.

Poep hoort een beetje bij voetbal. Zo is het bijvoorbeeld de normaalste zaak van de wereld om voor een wedstrijd diverse keren naar het toilet te gaan. Dat hoort allemaal bij het ritueel in de aanloop naar een wedstrijd. Spelers die niet poepen voor een wedstrijd, worden amper serieus genomen. Het is daarbij niet gebruikelijk om daarvoor het toilet in de eigen kleedkamer te gebruiken, maar bij voorkeur die van de gasten, of de pot in de kantine. Poepen in de eigen kleedkamer is not done. Een beetje karakterspeler stinkt in de kleedkamer van de gasten en spoelt niet door. Dan ben je namelijk pas een echte kerel. Het laten van winden van voetballers is een vorm van spanning. Kort voor de wedstrijd nog snel even een windje, en gaan met die banaan. Voetballers zijn soms bijzondere mensen. Zeker driekwart van de spelers krabt zich voor een wedstrijd voortdurend aan de edele delen. Niet uit opwinding, maar ook als een vorm van spanning. Ik heb ooit eens met een spelers gespeeld die zelfs onder de wedstrijd, als het spel even stil lag, pontificaal aan zijn piemel begon te krabben en schudden. Dat zijn vrouw gewoon stond te kijken, deerde hem niet. Ook zijn vrouw keek er niet raar van op, Jan zat namelijk altijd met de hand in de broek. Voetballers zijn rare wezens. Ze schijten zich suf op de zaterdag en zondag en een speler die niet met zijn geslachtsdeel speelt voor de wedstrijd, is een slappe zak. Dat is geen ‘echte’. Zelf deed ik uiteraard niet aan deze dingen mee, maar dat had u al begrepen. Ooit – als A-junior- mocht ik meedoen met het eerste. Voor de wedstrijd liet de doelman een knalharde scheet. Niemand keek op of om, behalve de spits die naast hem zat. Met een sprint verdween de toch al snelle aanvaller naar buiten. Hij moest kotsen. Diezelfde middag scoorde hij drie keer. Winden als doping, voetbal kan soms heel simpel zijn.